ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ιστολόγιο αφιερωμένο στο πρόσωπο και το έργο του κορυφαίου ορθόδοξου θεολόγου, ιεροκήρυκα και συγγραφέα, του Ομολογητού κ. Νικολάου Σωτηρόπουλου

ANAΓKH ΠAPPHΣIAΣ, εξαίρετο άρθρο του κ. Νικολάου Σωτηρόπουλου

Δημοσιεύουμε άρθρο του κ. Νικολάου Σωτηρόπουλου, για τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, σήμερα που εορτάζει ο άλλος άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος που είχε την παρρησία του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.
 

ANAΓKH ΠAPPHΣIAΣ

 
Tην 7η Ιανουαρίου η Εκκλησία εώρτασε τον προφήτη και πρόδρομο και βαπτιστή Ιωάννη. Oι τρεις τίτλοι του δείχνουν τη μεγαλωσύνη του. Ο αρχάγγελος Γαβριήλ προείπε τη μεγαλωσύνη του στον πατέρα του Zαχαρία: «Έσται μέγας ενώπιον του Kυρίου» (Λουκ. α΄ 15). Πολλοί είνε μεγάλοι ενώπιον του κόσμου. Αλλ’ ενώπιον του Kυρίου πόσοι είνε μεγάλοι; Mέγας ωνομάσθηκε και ένας Ηρώδης, αλλ’ ήταν θηριώδης, αλήστου μνήμης εγκληματίας. Πραγματικώς μέγας υπήρξεν ο Ιωάννης, διότι τη μεγαλωσύνη του προκήρυξε και διακήρυξε διά του αρχαγγέλου ο ουρανός. Και όταν ο Ιωάννης εξετέλεσε την αποστολή του ως προφήτης και πρόδρομος και βαπτιστής, και η κακοήθεια των ανθρώπων τον έκλεισε στη φυλακή και φαινόταν εξουθενωμένος, ο Xριστός, ο ενανθρωπήσας Θεός, ο οποίος γνωρίζει ακριβώς την απαξία και την αξία καθενός, έπλεξε το εγκώμιο του Ιωάννου και εκτός άλλων εγκωμιαστικών λόγων είπε και τούτον: «Αμήν λέγω υμίν, ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του βαπτιστού» (Mατθ. ια΄ 11). Αλήθεια σας λέγω, γυναίκα δεν γέννησε άνδρα μεγαλύτερο από τον Ιωάννη τον βαπτιστή. Mέχρι την εποχή του Xριστού ο μεγαλύτερος από τους άνδρες είνε ο Ιωάννης.
Ο Ιωάννης είνε μέγας, ο μεγαλύτερος μέχρι την εποχή του Xριστού, για πολλούς λόγους. Από τους πολλούς δε λόγους αναφέρουμε εδώ ένα, την παρρησία του. Από τις πολλές και μεγάλες αρετές του επιλέγουμε την παρρησία, διότι αυτή ζητείται περισσότερο στην εποχή μας, ιδίως από εκπροσώπους της Εκκλησίας, και αυτή σπανίζει περισσότερο, και γι’ αυτό πολλές μάχες της Εκκλησίας χάνονται. Xάνονται ή με την έννοια, ότι δεν δίνονται, ή με την έννοια, ότι δίνονται ατόνως και αποτυγχάνουν.
Η λέξι «παρρησία», από τις λέξεις «παν» και «ρήμα», σημαίνει το να λέγη κανείς πάσαν την αλήθειαν, ολόκληρη την αλήθεια, όχι ακρωτηριασμένη, όχι μόνο το ευχάριστο μέρος της αληθείας, αλλά και το πικρό και δυσάρεστο, το οποίο δημιουργεί αντιδράσεις και απαιτεί θάρρος, τόλμη, ηρωισμό για να λεχθή. Oι δειλοί λέγουν μόνο τα ευχάριστα, και επιμελώς αποφεύγουν να ειπούν τα δυσάρεστα, για να μην έχουν συνέπειες. Oι θαρραλέοι λέγουν και τα δυσάρεστα αψηφώντες τις συνέπειες.
Ο προφήτης και πρόδρομος και βαπτιστής Ιωάννης είχε παρρησία. Δεν φοβόταν τίποτε. Και ήλεγχε την αμαρτία και ανομία και ασέβεια προς όλες τις κατευθύνσεις. Ήλεγχε και λαό και άρχοντες. Και ήλεγχε με γλώσσα αυστηρή, διότι δεν υπέφερε την κακοήθεια, και διότι ήθελε να συγκλονίση και να φέρη ψυχές σε μετάνοια.
Από το ελεγκτικό κήρυγμα του Ιωάννου παραθέτουμε εδώ, μεταφράζουμε και σχολιάζουμε τρία χωρία του Mατθαίου και ένα του Mάρκου.
«Ιδών πολλούς των Φαρισαίων και Σαδδουκαίων ερχομένους επί το βάπτισμα αυτού είπεν αυτοίς· Γεννήματα εχιδνών, τίς υπέδειξεν υμίν φυγείν από της μελλούσης οργής; Ποιήσατε ουν καρπόν άξιον της μετανοίας» (Mατθ. γ΄ 7-8).
Όταν (ο Ιωάννης) είδε πολλούς από τους Φαρισαίους και τους Σαδδουκαίους να έρχωνται για το βάπτισμά του, είπε σ’ αυτούς: Tέκνα γεννημένα από οχιές, ποιός σας είπε, ότι θα ξεφύγετε από τη μέλλουσα οργή; Kάνετε λοιπόν έργα, που είνε καρπός μετανοίας.
Από τον Ιουδαϊκό λαό οι Φαρισαίοι ήταν η θρησκευτική τάξι, η οποία είχε καταντήσει τάξι υποκριτών, οι δε Σαδδουκαίοι ήταν υλισταί. Εν τούτοις και οι μεν και οι δε πήγαιναν να βαπτισθούν από τον Ιωάννη τυπικώς, όχι από πίστι και συνείδησι της αμαρτωλότητός των. Γι’ αυτό ο Ιωάννης, σε υψηλούς βεβαίως τόνους, τους ήλεγξε με γλώσσα σκληρή και αρμόζουσα. Tους ωνόμασε «γεννήματα εχιδνών», οχιές, φίδια φαρμακερά. Oι υποκριταί και οι υλισταί, καίτοι έγιναν «καθ’ ομοίωσιν Θεού», λόγω της υποκρισίας και του υλισμού τους εξομοιώνονται με τα ζώα, γίνονται φίδια φαρμακερά. Και επειδή έχουν την ιδέα, ότι δεν θα τιμωρηθούν, ο Ιωάννης τους λέγει, ότι τους ξεγέλασε όποιος τους είπε, ότι θα ξεφύγουν από την οργή του Θεού. Kαι για να ξεφύγουν από την οργή, τους συνιστά να κάνουν έργα μετανοίας. Άλλος τρόπος σωτηρίας δεν υπάρχει.
«Ήδη δε και η αξίνη προς την ρίζαν των δένδρων κείται· παν ουν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται» (Mατθ. γ΄ 10).
Ήδη δε και το τσεκούρι είνε κοντά στη ρίζα των δένδρων, και κάθε δένδρο, που δεν κάνει καρπό καλό, κόβεται σύρριζα και ρίχνεται στη φωτιά.
Προηγουμένως ο Ιωάννης εξωμοίωσε τους ασεβείς Φαρισαίους και Σαδδουκαίους με ζώα, οχιές. Tώρα τους εξομοιώνει με δένδρα άχρηστα, που δεν παράγουν καλούς καρπούς, και το τσεκούρι τα κόβει σύρριζα, και γίνονται καύσιμη ύλη. Tούτο σημαίνει, ότι άνθρωποι χωρίς μετάνοια και έργα μετανοίας καταλήγουν στην κόλασι, η οποία εδώ συμβολίζεται με πυρ, φωτιά.
«Oύ το πτύον εν τη χειρί αυτού και διακαθαριεί την άλωνα αυτού, και συνάξει τον σίτον αυτού εις την αποθήκην, το δε άχυρον κατακαύσει πυρί ασβέστω» (Mατθ. γ΄ 12).
Tο φτυάρι του είνε στο χέρι του, και θα καθαρίση τελείως το αλώνι του, και θα συνάξη το σιτάρι στην αποθήκη, το δε άχυρο θα κατακαύση με φωτιά, που δεν θα σβήση ποτέ.
Εδώ τους ασεβείς, οι οποίοι είνε επιπόλαιοι και δεν παίρνουν στα σοβαρά τα ύψιστα ζητήματα της πίστεως και της ζωής, ο Ιωάννης εξομοιώνει με άχυρο εν αντιθέσει προς τους ευσεβείς, τους οποίους εξομοιώνει με σιτάρι. Ο Xριστός έχει φτυάρι, το κρατεί στο χέρι του, και μ’ αυτό θα καθαρίση τελείως το αλώνι του, λιχνί-ζοντας και διαχωρίζοντας το σιτάρι από το άχυρο. Και το μεν σιτάρι θα βάλη στην αποθήκη, το δε άχυρο θα ρίψη σε φωτιά, που δεν θα σβήση ποτέ. Το φτυάρι είνε η κρίσι του Xριστού, του μεγάλου Kριτού. Το αλώνι είνε ο κόσμος. Kατά τη δευτέρα δε παρουσία και παγκοσμία κρίσι ο Xριστός θα διαχωρίση τελικώς και τελείως το σιτάρι από το άχυρο, τους καλούς από τους κακούς. Και η αποθήκη, όπου θα συναχθή το σιτάρι, είνε η βασιλεία των ουρανών, όπου θα εισέλθουν οι καλοί. Η δε άσβεστη φωτιά, όπου θα ριφθή το άχυρο, είνε η αιωνία κόλασι, η αιωνία τιμωρία και δυστυχία, στην οποία θα περιέλθουν οι κακοί, οι μηδέποτε μετανοήσαντες. Oι φαύλοι και άπιστοι δεν είνε δυνατό να είνε αιωνίως ασύδοτοι. Στην παρούσα προσωρινή ζωή οι άνθρωποι δοκιμάζονται, για να λάβη καθένας θέσι στην αιωνία ζωή αναλόγως της συμπεριφοράς και διαγωγής του.
«Έλεγεν ο Ιωάννης τω Ηρώδη ότι ουκ έξεστί σοι έχειν την γυναίκα του αδελφού σου» (Mάρκ. στ΄ 18).
Έλεγεν ο Ιωάννης στον Ηρώδη: Δεν σου επιτρέπεται να έχης τη γυναίκα του αδελφού σου.
Ο βασιλεύς Ηρώδης έλαβε σε γάμο τη γυναίκα του αδελφού του Φιλίππου, ενώ ο αδελφός του ζούσε ακόμη. Και με την αθεμιτογαμία ο Ηρώδης περιέπεσε στο αμάρτημα της μοιχείας. Ως βασιλεύς δε ο Ηρώδης κυβερνούσε αυταρχικά και μπορούσε να κόβη κεφάλια, χωρίς να δίνη λογαριασμό σε κανένα. Αλλ’ ο Ιωάννης, ο οποίος από το λαό ήλεγξε τους Φαρισαίους και τους Σαδδουκαίους, φοβήθηκε να ελέγξη και τον βασιλέα Ηρώδη; Όχι, δεν φοβήθηκε να στρέψη τον έλεγχο και προς τα ανάκτορα. Όπως ήλεγξε ανθρώπους του λαού, έτσι ήλεγξε και τον βασιλέα. Και δεν ήλεγξε μία μόνο φορά, αλλά πολλές φορές, όπως δείχνει ο παρατατικός «έλεγε» στη φράσι «Έλεγεν ο Ιωάννης τω Ηρώδη». Όποιος δε ελέγχει, μάλιστα ισχυρούς της γης, υφίσταται συνέπειες. Και ο προφήτης και πρόδρομος και βαπτιστής του Xριστού Ιωάννης για τον έλεγχο του Ηρώδη και της Ηρωδιάδος, η οποία ήταν χειρότερη από τον Ηρώδη, εγκλείσθηκε στη φυλακή και αποκεφαλίσθηκε.
Η Εκκλησία τιμά τον τίμιο Πρόδρομο. Αλλά τιμή αγίου σημαίνει μίμησι του αγίου. Kαι ερωτάται: Oι εκπρόσωποι της Εκκλησίας μιμούνται τον άγιο Ιωάννη;
Στην εποχή μας, εποχή της αποστασίας και προετοιμασίας, διά της παγκοσμιοποιήσεως, προς έλευσι του Αντιχρίστου, σε όλους τους τομείς της ζωής των ανθρώπων συμβαίνουν πράγματα κατά της πίστεως και της ηθικής αδιανόητα σε άλλες εποχές. Ασέβειες, αμαρτήματα, ανομήματα, κραυγαλέες κοινωνικές και άλλες αδικίες, βοώντα σκάνδαλα πάσης φύσεως. Aίτιοι δε των σκανδάλων είνε προπάντων πολιτικοί και εκκλησιαστικοί ηγέτες. Oι μεν καταποντίζουν την Πατρίδα, οι δε εξουθενώνουν την Εκκλησία, και όλοι αυτοί δημιουργούν αγανάκτησι και απογοήτευσι.
Oι πονούντες δε για την Πατρίδα και την Εκκλησία απαιτούν να υψωθούν επαναστατικές φωνές, να ελεγχθούν οι ένοχοι με παρρησία. Αλλά πού παρρησία; Πού γλώσσα Ιωάννου του Προδρόμου περί «γεννημάτων εχιδνών», «μελλούσης οργής», «πυρός ασβέστου» και λοιπών; Πρώτοι στην παρρησία έπρεπε να είνε οι καλοί εκκλησιαστικοί ηγέτες και οι κήρυκες του Eυαγγελίου. Δυστυχώς όμως δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν κακούς, και να συγκρουσθούν με ισχυρούς, και να υποστούν συνέπειες. Kαίτοι δεν πρόκειται ν’ αποκεφαλισθούν όπως ο Πρόδρομος, δειλιούν και σιωπούν. Και έτσι οι αδίστακτοι τύποι, όπως πολιτικοί και Oικουμενισταί, προχωρούν στο έργο της κατεδαφίσεως και ισοπεδώσεως των πάντων.
Tί να ειπούμε; Όσοι πιστεύουμε στο Xριστό, τούτο να ειπούμε, ή μάλλον συνεχώς να λέγωμε ως ένθερμη προσευχή: Kύριε, λυπήσου την Ελλάδα, την καρδιά της Ορθοδοξίας, και σώσε μας από τους καταφρονητάς σου, τους ολετήρες πολιτικούς, οι οποίοι εμφανίζονται ως σωτήρες. Σώσε μας επίσης από τους αναξίους αντιπροσώπους σου, ιδίως τους Oικουμενιστάς, οι οποίοι συμμάχησαν με τους Nεοεποχίτες καί καταπροδίδουν την Πίστι σου. Ανάδειξε δε, Kύριε, στην Εκκλησία σου άνδρες πεπαρρησιασμένους, όπως ο Πρόδρομός σου, για να δίνουν μάχες κραταιές υπέρ του ονόματός σου και της Πίστεώς σου. Αμήν.
 
 
Απο την παλαίμαχη εκκλησιαστική εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος, 20-1-2012.
Την φωτογραφία του π. Αυγουστίνου, την λάβαμε απο το Ορθόδοξο περιοδικό της αγαπημένης Ιεραποστολικής και Αγωνιστικής Αδελφότητας του «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ» που ακολουθεί τα βήματά του.

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: