ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ιστολόγιο αφιερωμένο στο πρόσωπο και το έργο του κορυφαίου ορθόδοξου θεολόγου, ιεροκήρυκα και συγγραφέα, του Ομολογητού κ. Νικολάου Σωτηρόπουλου

ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΤΑΞΕΩΣ ΘΕΟΣ Ο ΥΙΟΣ;

ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΤΑΞΕΩΣ ΘΕΟΣ Ο ΥΙΟΣ;

Τοῦ κ. Νικολάου ᾿Ιω. Σωτηροπούλου, Θεολόγου-Φιλολόγου

Μὲ ἐπιχειρήματα ἀπὸ τὴν ῾Αγία Γραφὴ καὶ τὴ γλῶσσα τῆς ᾿Εκκλησίας ὑποστήριξα, ὅτι οἱ ἐκφράσεις καὶ τίτλοι ἄρθρων μου, «Τὸ αἷμα τοῦ Θεοῦ», «Ναί, ὁ Θεὸς ἔχει αἷμα» καὶ «Τὸ αἷμα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ», ἔχουν ὀρθῶς. ῞Ολοι δὲ οἱ ἀναγνῶστες τῶν ἄρθρων, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν σ᾿ ἐπικοινωνία μαζί μου, ἐξέφρασαν γιὰ τὴν ἐπιχειρηματολογία μου τὴν πλήρη ἱκανοποίησί τους. ᾿Αλλ᾿ ὁ κ. Παν. Μπούμης δὲν θέλησε νὰ θέσῃ τέλος στὴν ἀντιπαράθεσι. Καὶ μὲ ἄρθρο του μὲ τίτλο «Τὸ αἷμα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ», ποὺ δημοσιεύθηκε ὡς ἐπιστολὴ στὸν «Ο.Τ.» τῆς 16ης Μαρτίου, ἐπανῆλθε στὸ θέμα. Καθηγητὴς γὰρ Πανεπιστημίου ὁ κ. Μπούμης καὶ δύσκολόν ἐστι ν᾿ ἀναγνωρίσῃ σφάλμα… Καὶ ἀφοῦ ἡ ἐλλογιμότης του ἐπανῆλθε, ἐπανέρχομαι καὶ ἐγώ, καὶ ἀπαντῶ στὶς ἀντιλογίες καὶ κατηγορίες του.

Πρῶτον, δοξάζει τὸ Θεό, διότι, γράφει, ἐγκατέλειψα τοὺς προηγουμένους τίτλους «Τὸ αἷμα τοῦ Θεοῦ» καὶ «Ναί, ὁ Θεὸς ἔχει αἷμα» καὶ υἱοθέτησα τὸν ὀρθὸ τίτλο «Τὸ αἷμα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ». Λάθος, κ. καθηγητά! Καὶ οἱ τρεῖς τίτλοι εἶνε ὀρθοί, ὄχι μόνον ὁ τρίτος. ᾿Αρχικῶς χρησιμοποίησα τὸν πρῶτο τίτλο ὡς συντομώτερο τοῦ τρίτου, διότι οἱ τίτλοι ἄρθρων εἶνε καλλίτερο νὰ εἶνε κατὰ τὸ δυνατὸ συντομώτεροι. Τὸν τρίτο δὲ τίτλο χρησιμοποίησα, διότι στὸ ἐπίμαχο χωρίο Πράξ. κ´ 28, ὅπου ὁ λόγος περὶ «τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ» καὶ περὶ «αἵματος», θεωρῶ ὅτι πρόκεται περὶ τοῦ αἵματος τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἐνῷ σεῖς ἐπιμένατε, καὶ δυστυχῶς ἐξακολουθεῖτε νὰ ἐπιμένετε, ὅτι «ὁ Κύριος καὶ Θεὸς» τοῦ χωρίου δὲν εἶνε ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός, ἀλλ᾿ ὁ Πατήρ. Θεωρεῖτε δέ ὅτι ὁ τίτλος «Τὸ αἷμα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ» εἶνε ὀρθὸς ἀπὸ τὴ δική μου ἄποψι, ὄχι βεβαίως καὶ ἀπὸ τὴ δική σας, ἀφοῦ ἐπιμένετε στὸν ἰσχυρισμό, ὅτι ὁ Κύριος καὶ Θεὸς τοῦ χωρίου δὲν εἶνε ὁ Υἱός, ἀλλ᾿ ὁ Πατήρ.

Δεύτερον, ὁ κ. Μπούμης ἰσχυρίζεται ὅτι ἀπὸ ἀπροσεξία ἢ σκοπιμότητα διαστρεβλώσαμε τὰ λόγια του γράφοντας ὅτι «ὁ Κύριος καὶ Θεός», λόγῳ τῆς ἔναρθρης ἐκφορᾶς, δὲν εἶνε ὁ Υἱός, ἀλλ᾿ ὁ Πατήρ. Καμμία ἀπροσεξία, καμμία σκοπιμότης, καμμία διαστρέβλωσι! ῎Εγραψε ὁ κ. καθηγητής· «῞Οταν ποῦμε “τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ”, τὸ βάρος πέφτει στὸ Κυρίου, μὲ τὸ ὁποῖο κάλλιστα ἐννοοῦμε τὸν Κύριο ᾿Ιησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος ἦταν καὶ Θεός. ᾿Ενῷ ὅταν ποῦμε “τοῦ Θεοῦ” μόνο του, ὁ νοῦς μας φυσικὰ πηγαίνει στὸ Θεὸ Πατέρα». Καθαρὴ σοφιστεία! Συμφώνως πρὸς τὰ χωρία τῆς Γραφῆς, τὰ ὁποῖα ἀναφέραμε, ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός, ὅπως εἶνε «ὁ Κύριος», ἔτσι εἶνε καὶ «ὁ Θεός», ἐνάρθρως, καὶ μὲ συνδυασμὸ τῶν δύο ὀνομάτων εἶνε «ὁ Κύριος καὶ Θεός», διότι ἔχει, ὅπως ὁ Πατήρ, ὅλη τὴν κυριότητα καὶ τὴ θεότητα, τὴ θεία δηλαδὴ οὐσία, κοινὴ καὶ τῶν τριῶν προσώπων τῆς ῾Αγίας Τριάδος. Αὐτὸς ὁ λόγος σας, κ. Μπούμη, «ὅταν ποῦμε “τοῦ Θεοῦ” μόνο του, ὁ νοῦς φυσικὰ πηγαίνει στὸ Θεὸ Πατέρα», δὲν σημαίνει θεολογικὴ ὀρθότητα. Καὶ μόνο του τὸ ἔναρθρο «ὁ Θεός», ὅπως δείχνουν χωρία τῆς Γραφῆς, δὲν ἀναφέρεται μόνο στὸν Πατέρα, ἀλλὰ καὶ στὸν Υἱὸ-Χριστὸ καὶ στὸ ῞Αγιο Πνεῦμα. ῍Αν ὁ δικός σας νοῦς, ὅταν διαβάζετε ἢ ἀκούετε τὸ ἔναρθρο «ὁ Θεός», πηγαίνῃ μόνο στὸν Πατέρα, ὁ δικός μας νοῦς ἄλλοτε πηγαίνει στὸν Πατέρα, ἄλλοτε στὸν Υἱὸ-Χριστό, καὶ ἄλλοτε στὸ ῞Αγιο Πνεῦμα, ἀναλόγως τῆς συναφείας τοῦ λόγου.

Τρίτον, ἡ σοφιστεία τοῦ κ. καθηγητοῦ συνεχίζεται. Γράφει ὅτι συγχέω τὰ πράγματα, διότι γράφω ὅτι «ὁ Κύριος καὶ Θεός», ἤ, κατ᾿ ἄλλη γραφή, «ὁ Θεός», τοῦ Πράξ. κ´ 28 εἶνε ὁ Χριστός, ἐνῷ μοῦ ἐλέχθη ἀπ᾿ αὐτόν, ὅτι μὲ τὴ γραφὴ μόνο «ὁ Θεός», ἐνάρθρως, ἐννοεῖται ὁ Θεὸς Πατήρ, καὶ μὲ τὸ «Κύριος καὶ Θεός», ἀνάρθρως, ἐννοεῖται ὁ Χριστός. Δὲν συγχέω ἐγὼ τὰ πράγματα, κ. Μπούμη, ἀλλὰ σεῖς συγχέετε. ᾿Επιμένοντας ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶνε «ὁ Θεός», ἐνάρθρως, ἀλλὰ «Θεός», χωρὶς ἄρθρο, δὲν θεολογεῖτε, ἀλλά, ἂς ἐπιτραπῇ ἡ ἔκφρασι, θολολογεῖτε, πλέετε σὲ θολὰ νερά. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει τί ἐλέχθη ἀπὸ σᾶς. Μᾶς ἐνδιαφέρει τί λέγει τὸ θεόπνευστο κείμενο τῆς ᾿Εκκλησίας, ἡ ῾Αγία Γραφή.

Πάλιν καὶ πολλάκις ἐπαναλαμβάνουμε, καὶ μὲ ὅλη τὴ δύναμι τῆς ψυχῆς μας τονίζουμε ὅτι ὁ Υἱὸς-Χριστὸς καὶ «ὁ Κύριος» εἶνε, ἐνάρθρως, καὶ «ὁ Θεός» εἶνε, ἐνάρθρως. ᾿Απὸ τὸ κ´ 28 τῶν Πράξεων παραπέμπω πάλι σὲ ἄλλο κ´ 28, τοῦ ᾿Ιωάννου. «῾Ο Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου», εἶπε ὁ Θωμᾶς στὸν ἀναστάντα ᾿Ιησοῦ, κάνοντας τὴ συγκινητικώτερη ὁμολογία. Δὲν συνομολογεῖτε μὲ τὸ Θωμᾶ; Οἱ ψευδο-Μάρτυρες τοῦ ᾿Ιεχωβᾶ δὲν συνομολογοῦν.

Τέταρτον, γράφει ὁ κ. Μπούμης γιὰ μένα· «᾿Επιμένει δυστυχῶς λέγοντας· “᾿Αφοῦ ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος, ἀπέκτησε αἷμα καὶ συνεπῶς μποροῦμε νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ αἷμα τοῦ Θεοῦ”». Βεβαίως ἐπιμένω νὰ ὁμιλῶ γιὰ αἷμα τοῦ Θεοῦ, καὶ εὐτυχῶς ἐπιμένω, ὄχι δυστυχῶς, ὅπως σεῖς λέγετε, κ. Μπούμη. «῎Επεχε σεαυτῷ καὶ τῇ διδασκαλίᾳ, ἐπίμενε αὐτοῖς», παραγγέλλει ὁ ᾿Απ. Παῦλος (Α´ Τιμ. δ´ 16). ᾿Εγὼ ἐπιμένω στὴν καλὴ διδασκαλία τῆς Γραφῆς καὶ τῆς ᾿Εκκλησίας περὶ αἵματος τοῦ Θεοῦ, ἐνῷ σεῖς ἐπιμένετε δυστυχῶς στὴν κακὴ γνώμη σας, ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶνε «ὁ Θεός», μὲ ἄρθρο, καὶ συνεπῶς δὲν μποροῦμε νὰ ὁμιλοῦμε περὶ αἵματος τοῦ Θεοῦ. Στὴ φράσι μας, «᾿Αφοῦ ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος, ἀπέ κτησε αἷμα», σᾶς ἐνοχλεῖ καὶ τὸ ρῆμα «ἀπέκτησε»; ῍Αν σᾶς ἐνοχλῇ, λάβετε ὑπ᾿ ὄψιν σας, ὅτι κατὰ τὸ ἐπίμαχο χωρίο Πράξ. κ´ 28 ὁ Κύριος καὶ Θεὸς «περιεποιήσατο» τὴν ᾿Εκκλησία. Τὸ «περιεποιήσατο» σημαίνει «ἀπέκτησε». Βλέπε καὶ τὸ Ψαλμ. ογ´ 2, «Μνήσθητι τῆς συναγωγῆς σου, ἧς ἐκτήσω ἀπ᾿ ἀρχῆς». Τὸ «ἐκτήσω» σημαίνει «ἀπέκτησες».

Δὲν εἴπαμε ὅτι ἡ θεία φύσι ἀπέκτησε αἷμα. Αὐτὸ θὰ ἦταν κακόδοξο, αἱρετικό. Εἴπαμε ὅτι ὁ Θεός, ἀφοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, ἀπέκτησε αἷμα, πρᾶγμα ὀρθό, σύμφωνο πρὸς τὸ δόγμα τῆς ἀντιδόσεως τῶν ἰδιωμάτων τῶν δύο φύσεων, τῆς θείας καὶ τῆς ἀνθρωπίνης, λόγῳ τῆς ὑποστατικῆς ἑνώσεώς των στὸ ἕνα πρόσωπο, τὸ θεανδρικὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Τὰ ἰδιώματα δηλαδὴ τῶν δύο φύσεων δὲν μεταβιβάζονται ἀπὸ τὴ μία φύσι στὴν ἄλλη, ἀλλὰ μεταβιβάζονται στὸ ἑνιαῖο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἐνῷ κάθε μία ἀπὸ τὶς δύο φύσεις διατηρεῖ τὴν ἰδιότητά της, παραμένει ἀμετάβλητη. Κατὰ τὴν ἀπόφανσι τῆς Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου οἱ δύο φύσεις ἑνώθηκαν στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ «ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως».

῾Ως πρὸς τὸ δόγμα τῆς ἀντιδόσεως τῶν ἰδιωμάτων ὁ κ. Μπούμης μὲ παραπέμπει στὴ Δογματικὴ τοῦ καθηγητοῦ Τρεμπέλα. ᾿Αλλὰ πρὸς τί ἐπικαλεῖται τὸν ἀείμνηστο Τρεμπέλα, ἀφοῦ δὲν ἔγραψα κάτι διαφορετικό, ἀλλὰ συμφωνῶ πρὸς ὅ,τι ἔγραψε ἐκεῖνος; ᾿Αναφερόμενος στὸ δόγμα τῆς ἀντιδόσεως τῶν ἰδιωμάτων ἔγραψα· «Λόγῳ τῆς ὑποστατικῆς ἑνώσεως τῆς θείας καὶ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως στὸ ἑνιαῖο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἡ Γραφὴ λέγει γιὰ τὸ Θεὸ Χριστὸ ἀνθρώπινα πράγματα, καὶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο Χριστὸ θεῖα πράγματα». Αὐτὴ ἡ διατύπωσι δὲν ἄρεσε στὸν κ. Μπούμη. Καὶ γράφει ὅτι αὐτὸ τὸ γενικὸ καὶ ἀόριστο «πράγματα», ποὺ χρησιμοποιῶ, εἶνε παραπλανητικό. Λάθος, κ. Μπούμη!

Αὐτὸ τὸ «πράγματα», ποὺ χρησιμοποίησα, οὔτε γενικὸ καὶ ἀόριστο εἶνε οὔτε παραπλανητικό. Διότι γι᾿ αὐτὸ τὸ «πράγματα» ἐπικαλέστηκα συγκεκριμένα χωρία τῆς Γραφῆς, ὅπως τὸ ᾿Ιωάν. γ´ 13, τὸ Α´ Κορ. Β´ 8, τὸ Α´ Κορ. ιε´ 47 κ.ἄ. ᾿Αλλ᾿ ὅπως φαίνεται, σεῖς δὲν καταλάβατε ὅτι αὐτὰ τὰ χωρία ἔχουν σχέσι μὲ τὴν ἀντίδοσι τῶν ἰδιωμάτων. Δὲν συλλάβατε καλῶς τὴν ἔννοια τῶν ἰδιωμάτων καὶ τῆς ἀντιδόσεώς των. Καὶ γι᾿ αὐτὸ γράφετε, «μποροῦμε νὰ ἔχουμε ἀντίδοση ἰδιωμάτων, ὄχι ὅμως καὶ αἱμάτων ἢ σωμάτων». Δὲν ξέρετε ὅτι ἡ σωματικότης εἶνε ἰδίωμα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, καί, ἀφοῦ ὁ Θεὸς προσέλαβε τὴν ἀνθρωπίνη φύσι καὶ ἔγινε ἄνθρωπος, ὡς ἄνθρωπος ἔχει σῶμα καὶ αἷμα; Γράφετε ἀκόμη, κ. Μπούμη· «Πολὺ περισσότερο δὲν ἔχουμε ἀντίδοση σωμάτων ἢ αἱμάτων μεταξὺ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ». ᾿Αλλὰ ποιός μίλησε γιὰ «ἀντίδοση σωμάτων ἢ αἱμάτων μεταξὺ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ»; Τέτοιος λόγος εἶνε καθαρὴ βλακεία. Καὶ δόξα τῷ Θεῷ, ἐμεῖς δὲν τρελλαθήκαμε, γιὰ νὰ ποῦμε τέτοιο λόγο. Τὸ μυαλό μας εἶνε στὴ θέσι του.

᾿Αγαπητὲ κ. Παναγιώτη Μπούμη, ἀφήνω ἄλλες διαφορὲς μεταξύ μας, καὶ ἑστιάζω τὸ μέγιστο τῆς προσοχῆς στὸ μέγιστο θέμα τῆς θεότητος τοῦ Χριστοῦ. ῾Η Γραφὴ καὶ ἡ ᾿Εκκλησία ρητῶς διδάσκουν ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε «ὁ Θεός», ὅλη ἡ θεία οὐσία, ὅπως ὁ Πατήρ. ᾿Αλλὰ σεῖς ἰσχυρίζεσθε ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶνε «ὁ Θεός», ἐνάρθρως, ἀλλ᾿ εἶνε «Θεός», ἀνάρθρως. ᾿Αλλ᾿ αὐτὸς ὁ ἰσχυρισμὸς κάνει τὸ Χριστὸ ἐλλειματικὸ Θεό, Θεὸ δευτέρας τάξεως! Καὶ συνιστᾷ τοῦτο μεγίστη αἵρεσι.

῾Υπενθυμίζω δὲ πάλι, ὅτι καὶ οἱ ψευδο-Μάρτυρες τοῦ ᾿Ιεχωβᾶ διδάσκουν ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶνε «ὁ Θεός», ἀλλὰ «Θεός». Θέλεις, ἀγαπητὲ Παναγιώτη, νὰ ὁμοιάζῃς μὲ τοὺς ψευδο-Μάρτυρες τοῦ ᾿Ιεχωβᾶ, ἢ νὰ δίνῃς σ᾿ αὐ τοὺς ἐπιχείρη- μα, ψευδοεπιχείρημα βεβαίως, κατὰ τῆς Πίστεώς μας; Κάνω ἔκκλησι στὴν ἐλλογιμότητά σου νὰ δηλώσῃς ὅτι ἐγκαταλεί πεις τὴν ἐσφαλμένη γνώμη καὶ ἀνεπιφυλάκτως ἀποδέχεσαι τὴ διδασκαλία τῆς Γραφῆς καὶ τῆς ᾿Εκκλησίας ὡς πρὸς τὸ ὕψιστο θέμα τῆς θεότητος τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. ῍Αν τὸ κάνῃς, θὰ προκαλέσῃς χαρά. Καὶ ἂν δὲν τό κάνῃς, θὰ προκαλέσῃς λύπη, καὶ ἐγὼ διάλογο μαζί σου δὲν θὰ κάνω πλέον. Παραλλάσσοντας ἀποστολικὸ λόγο λέγω· ῍Αν καὶ οὕτως ὁμιλῶ, ἐλπίζω περὶ σοῦ τὰ κρείττονα καὶ ἐχόμενα σωτηρίας.

Απο την παλαίμαχη εκκλησιαστική εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος», 27-4-2012.

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: