ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ιστολόγιο αφιερωμένο στο πρόσωπο και το έργο του κορυφαίου ορθόδοξου θεολόγου, ιεροκήρυκα και συγγραφέα, του Ομολογητού κ. Νικολάου Σωτηρόπουλου

Archive for the category “ΕΞΑΙΡΕΤΑ ΑΡΘΡΑ”

Ο μήνας των Πατέρων. Οι μαργαρίτες των Πατέρων και οι χάντρες των Οίκουμενιστών. Ή άνω Θεολογία και τα ράκη (Εξαίρετο άρθρο!)

Ο μήνας των Πατέρων

 
Ο Ιανουάριος κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στο εκκλησιαστικό μας έτος. Είναι ό μήνας των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας. Του Μ. Βασιλείου του ούρανοφάντορος και φωστήρος της Καισαρείας (1 Ιαν.)· του κατά σάρκα αδελφού του Γρηγορίου Νύσσης, ό όποιος για την καθοριστικής σημασίας συμβολή του στην Β’ Οικουμενική Σύνοδο, πού καταδίκασε την αίρεση των Πνευματομάχων, ώνομάσθηκε «Πατήρ Πατέρων και Νυσσαέων φωστήρ», από δε τον Μ. Θεοδόσιο «στύλος της Ορθοδοξίας» (10 Ιαν.) του αγίου Αντωνίου του Μεγάλου, ό όποιος υπήρξε «των ασκητών αρχηγός» και της έρημου ό «οικιστής» και «καθηγητής» (17 Ιαν.)» των αγίων Αθανασίου του Μεγάλου και Κυρίλλου, πατριαρ­χών Αλεξανδρείας, τούς οποίους ό ιερός υμνογράφος ονομάζει «σοφωτάτους διδασκάλους», «άξιοθέους παλαιστάς», «της Εκκλησίας τα μεγάλα προπύργια», «στύλους της ευσέβειας», «προμάχους της αληθείας πιστότατους», «της χάριτος διαπρυσίους κήρυκας», «οδηγούς προς τα άνω» και «εισόδους του Παραδείσου» (18 Ιαν.)· του αγίου Μάρκου, επισκόπου Εφέσου του Ευγενικού, ό όποιος «πανοπλίαν άμαχον ένδεδυμένος», την έπηρμένην οφρύν «κατέστησεν της δυτικής ανταρσίας», καθαιρώντας τα σκοτεινά υψώματα της Παπικής πλάνης και κρατώντας κατά και με­τά την ψευδοσύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας στους ώμους του, ως ό μυθικός Άτλας, την Ορθοδοξία (19 Ιαν.)· του αγίου Ευθυμίου, του «χαρισμάτων ένθέων πεπλησμένου», ό όποιος με τις αρετές του, τα θαύματα, τη διδασκαλία και την Ιεραποστολική του δράσι ανεδείχθη και αυτός Μέγας (20 Ιαν.)» του αγίου Μαξίμου του Όμολογητού, ό όποιος υπέστη μεγάλους υπέρ της Πίστεως διωγμούς και φρικτά μαρτύρια «μαστιζόμενος δεινώς, και την γλώτταν τεμνόμενος, και την πάντοτε προς Θεόν αίρομένην θείαν χείρα, δι’ής γράφων διετέλει τα υψηλότατα δόγματα» (21 Ιαν.)’ του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, τον όποιον ή υμνολογία της Εκκλησίας μας χαρακτηρίζει «Ιεραρχών τον άρχηγόν», «Πατριαρχών τό γέρας», «μύστην των δογμάτων και εννοιών Χριστού», «νουν τον άκρότατον», «θεολογίας πηγήν», «σοφίας ποταμόν, και βρύσιν θείας γνώσεως», «της ευσέβειας υπέρμαχον μέγαν, και της ασεβείας διώκτην γενναίον» (25 Ιαν.)’ του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και χρυσορρήμονος, από το χρυσό στόμα του οποίου ως πυρσός έξέλαμψεν ή χάρις του Αγίου Πνεύματος και έφώτισεν όλη την οικουμένη (27 Ιαν.) και τέλος των Τριών Ιεραρχών, των τριών μεγίστων φωστήρων της τρισηλίου Θεότητος, Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου, οι όποιοι, ως μελίρρυτοι ποταμοί της σοφίας, έπότισαν πλουσίως όλη την κτίσι με τα νάματα της θεογνωσίας (30 Ιαν.).
 

Οι μαργαρίτες των Πατέρων και οι χάντρες των Οίκουμενιστών

 
Πόσοι όμως Ορθόδοξοι χριστιανοί εκτιμούν σήμερα δεόντως την αξία των Πατέρων; Πόσοι μελετούν τα συγγράμματα τους; Πόσοι συγκινούνται και εμπνέονται από τους αγώνες και τις θυσίες τους; Δυστυχώς πολύ ολίγοι. Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα δεν ενδιαφέρονται για την Πίστι, την Αγία Γραφή, την Εκκλησία, τους Πατέρες.
«Πάγχρυσα στόματα του Λόγου» ονομάζει ό ί. Υμνογράφος τα στόματα των Πατέρων. Οι άνθρωποι όμως σήμερα ενδιαφέρονται περισσότερο για τα «γκολ» πού επιτυγχάνουν τα πάγχρυσα πόδια κάποιων ακριβοπληρωμένων ποδοσφαιριστών!
Οι Πατέρες είναι οι «της ουρανίου Τριάδος λατρευτοί». Οι άνθρωποι όμως σήμερα, αντίθετα από τούς Πατέρες, προτιμούν να λατρεύουν αντί του Θεού τη σάρκα τους, τη γυναίκα τους, το παιδί τους, το σκύλο τους, την ποδοσφαιρική τους ομάδα, το χρήμα, τη μόδα, το σεξ!
Οι Πατέρες είναι «τα άγλαόκαρπα δένδρα». Οι άνθρωποι όμως κοιτάζουν τα δέντρα αυτά από μακριά. Δεν τα πλησιάζουν. Δεν απλώνουν τα χέρια τους να κόψουν και να γευθούν τούς αγλαούς και γλυκείς καρπούς τους, αλλά τρέφονται από τούς σαπρούς και δηλητηριώδεις καρπούς άλλων δέντρων, πού ευδοκιμούν στις όχθες του μολυσμένου τέλματος της σημερινής άμοραλιστικής κοινωνίας.
Οι Πατέρες είναι «οι διαυγείς μαργαρίται». Οι άνθρωποι όμως σήμερα ομοιάζουν με τους Αφρικανούς εκείνους ιθαγενείς, τούς όποιους εξαπατούσαν κάποιοι έξυπνοι Ευρωπαίοι έμποροι παίρνοντάς τους τα πανάκριβα διαμάντια και ρουμπίνια από τα χέρια τους, και δίνοντας τους ως αντάλλαγμα πλαστικές αστραφτερές χάντρες, πού τούς εντυπωσίαζαν περισσότερο! Ψεύτικες χάντρες ζητούν οι χριστιανοί σήμερα, περιφρονώντας τα μαργαριτάρια. Έτσι, στις ήμερες μας οι όροι αντιστρέφονται. ‘Ενώ δηλαδή οι Αφρικανοί αδελφοί μας, χάρι στο ζήλο και την αύταπάρνησι των ολίγων Ορθοδόξων ιεραποστόλων, πετούν και καίουν τα μαγικά τους βιβλία και τα ανταλλάσσουν με την Αγία Γραφή, και οι Προτεστάντες της Δύσεως επιστρέφουν με απλανή οδηγό τους Πατέρες στην αλήθεια της Ορθοδοξίας, «Ορθόδοξοι» Έλληνες, βα­πτισμένοι στο όνομα της Αγίας Τριάδος, στέκονται δίπλα από τούς κάδους των απορριμμάτων της Νέας Εποχής και μάς επιδεικνύουν με υπερηφάνεια τα «σπουδαία» ευρήματα τους, τις ψεύτικες χάντρες της αστρολογίας, της γιόγκα, του Διαλογισμού, των ψευδοπροφητειών του Νοστράδαμου, των δαιμονικών διδασκαλιών 400 και πλέον νεοφανών αιρέσεων και παραθρησκειών, πού δρουν ανενόχλητες στην ταλαίπωρη Ελλάδα, της αρχαιολατρίας, του Οικουμενισμού!
Αυτοί δε, πού κρατούν στα χέρια τους τις χάντρες του Οικουμενισμού, είναι και οι πλέον αξιοθρήνητοι, αλλά και οι πλέον προκλητικοί. Αλλοτριωμένοι καθηγητάδες, από κοινού με παπόφιλους και νεωτερίζοντες δεσποτάδες, «έχοντες μόρφωσιν ευσέβειας, την δε δύναμιν αυτής ήρνημένοι», μάς καλούν να πετάξωμε τούς πολύτιμους μαργαρίτες της Πατερικής θεολογίας, πού μάς παρέδωσαν με ευλάβεια οι αιώνες, και να παραλάβωμε από τα χέρια τους κάποιες άλλες ξένες θεολογίες ή μάλλον «διαβολολογίες», πού συνέλεξαν από τις θεο­λογικές χωματερές της Δύσεως!
 
Οι χάντρες των Οίκουμενιστών έχουν διάφορα χρώματα και ονόματα. Ιδού μερικά απ’ αυτά: «θεωρία των Κλάδων», «θεωρία των αδελφών Εκκλησιών», «θεωρία περί των δύο πνευμόνων του Χριστού», «Οικουμενική θεολογία», «Βαπτισματική θεολογία», «Φεμινιστική θεολογία», και ή πλέον πρόσφατη χάντρα, πού προστέθηκε στο οίκουμενιστικό «κομπολόϊ», και κατασκευάζεται κατ’ αποκλειστικότητα στη λεγομένη Ακαδημία θεολογικών Σπουδών του Βόλου, και ακούει στο όνομα «Μεταπατερική θεολογία ή θεολογία της Συνάφειας»!
 
 

Ή άνω Θεολογία και τα ράκη

 
Οι Πατέρες είναι «οι μυστικές του Πνεύματος σάλπιγγες», αλλά και οι μελωδοί οι «μελωδήσαντες έν μέσω της Εκκλησίας μέλος έναρμόνιον θεολογίας». Οι προαναφερθέντες όμως καθηγητάδες και δεσποτάδες κλείνουν τα ώτα τους στα σαλπίσματα του Πνεύματος και τα ανοίγουν στους σαγηνευτικούς ήχους των Σειρήνων του Οίκουμενισμού.
Οι Πατέρες είναι οι «των Αποστολικών παραδόσεων ακριβείς φύλακες». Οι σύγχρονοι όμως αυτοί «θολολόγοι», πού θολώνουν το διαυγές και κρυστάλλινο ύδωρ της Ορθοδόξου Θεολογίας, δεν εκτίμησαν τον ανεκτίμητο θησαυρό των Αποστολικών και Πατερικών παραδόσεων, πού τούς εμπιστεύθηκε προς φύλαξι ή Εκκλησία, με αποτέλεσμα να τον ανταλλάσσουν με τις απατηλές χάντρες της «βέβηλου κενοφωνίας» και «ψευδωνύμου γνώσεως» της παναιρετικής Δύσεως.
Οι Πατέρες είναι «θεολογίας πηγαί», «θεοσοφίας ποταμοί αέναοι, και βρύσεις θείας γνώσεως», το ζωντανό και αθάνατο νερό, το όποιο αδυνατούν να συγκρατήσουν τα συντετριμμένα φρέατα, πού ώρυξαν οι υψηλοί προσκεκλημένοι της Ακαδημίας τού Βόλου και οι οικοδεσπότες τους, με αποτέλεσμα, αντί να αντλούν «ύδωρ μετ’ ευφροσύνης έκ των πηγών του σωτηρίου» (Ήσ. 12, 3), να γεμίζουν τούς νεωτεριστικούς κουβάδες των με «ύδωρ ψευδές ούκ έχον πίστιν» (Ίερ. 15,18) και να μάς το προσφέρουν καυχώμενοι για την εξαιρετική ποιότητα του! Τούς ευχαριστούμε, άλλα δεν θα πιούμε απ’ αυτό.
Ας γνωρίζουν οι ρακοσυλλέκτες αυτοί του Οικουμενισμού, ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία, την πίστι της οποίας έκράτυναν και έστερέωσαν «Αποστόλων το κήρυγμα και των Πατέρων τα δόγματα», φορεί τον χιτώνα της αληθείας «τον ύφαντόν έκ της άνω θεολογίας», και ως έκ τούτου δεν έχει ανάγκη από τα θεολογικά κουρέλια του Προτεσταντισμού, με τα όποια προσπαθούν να την ενδύσουν. Εάν αυτοί επιθυμούν να είναι θεολογικώς ρακένδυτοι, αυτό είναι δικαίωμα τους.
Ή Εκκλησία όμως είναι και θα παραμείνη όχι μία ρακένδυτη και άσεμνα ένδεδυμένη μοιχαλίδα, όπως είναι οι διάφορες αιρετικές «Ομολογίες, τις θεολογίες των οποίων υιοθετούν και μάς προσφέρουν οι οίκουμενισταί, αλλά ή έκ δεξιών του Χριστού παριστάμενη «έν ίματισμω διαχρύσω περιβεβλημένη, πεποικιλμένη» βασίλισσα, ή οποία δεν θα παύση ποτέ να σεμνύνεται και να γεραίρη τούς θεοφόρους Πατέρες της για τούς τιτάνιους αγώνες τους υπέρ της εύσεβείας και θεολογίας πού της παρέδωσαν.
 

 

Άρθρο κατα πάσα πιθανότητα του κ.Σωτηρόπουλου, γι΄αυτό συμφωνούμε με τις Ακτίνες και βάζουμε την φωτογραφία του.
 

 

Aπό το ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΣΤΑΥΡΟΣ» Ιανουάριος 2011,
ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ << Ο ΣΤΑΥΡΟΣ >>.
Advertisements

Σταυρωταί και ανασταυρωταί του Χριστού

ΣΤΑΥΡΩΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΥΡΩΤΑΙ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ  

Τοῦ κ. Νικολάου ᾿Ιω. Σωτηροπούλου

Η ΣΤΑΥΡΩΣΙ τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἰδίου τοῦ Χριστοῦ ἔγινε ἀπὸ ὑπερβάλλουσα ἀγάπη πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὴν ἄφεσι τῶν ἁμαρτιῶν τους καὶ τὴ σωτηρία τους. Διότι ὁ Χριστὸς εἶνε Θεός, δημιουργὸς τῶν ἀνθρώπων, καὶ «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι» (Α´ Τιμ. β´ 4). ῾Η σταύρωσι τοῦ Χριστοῦ ἔγινεν ἑκουσίως. ῾Ο ποιμὴν ὁ καλός, ὁ ἰδεώδης, εἶχε πεῖ: «᾿Εγὼ τίθημι τὴν ψυχήν μου, ἵνα πάλιν λάβω αὐτήν. Οὐδεὶς αἴρει αὐτὴν ἀπ᾿ ἐμοῦ, ἀλλ᾿ ἐγὼ τίθημι αὐτὴν ἀπ᾿ ἐμαυτοῦ» (᾿Ιωάν. ι´ 17-18). ᾿Εγὼ θυσιάζω τὴ ζωή μου, καὶ θὰ τὴν λάβω πάλι. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀφαιρέσῃ ἀπὸ μένα, ἀλλ᾿ ἐγὼ τὴ θυσιάζω μὲ τὴ θέλησί μου. ῾Η σταύρωσι τοῦ Χριστοῦ ἦταν θυσία, ἡ ὑπερτάτη θυσία.᾿Αλλ᾿ ἀπὸ τὴν πλευρὰ ὡρισμένων ἀνθρώπων ἡ σταύρωσι τοῦ Χριστοῦ ἔγινεν ἀπὸ ἔλλειψι ἀγάπης καὶ περίσσευμα κακίας, καὶ ἦταν ἔγκλημα, τὸ μεγαλύτερο ὅλων τῶν ἐγκλημάτων, ἀφοῦ ὁ σταυρωθεὶς εἶνε ἀπολύτως ἀναμάρτητος καὶ ἅγιος, καὶ ὄχι ἁπλῶς ἄνθρωπος, ἀλλὰ Θεάνθρωπος.
Καὶ ποῖοι οἱ ἔνοχοι τοῦ μεγίστου ἐγκλήματος; ῎Ανθρωποι, ποὺ δὲν περίμενε κανεὶς νὰ προβοῦν σὲ ἔγκλημα κατὰ τοῦ ᾿Ιησοῦ. ᾿Εγκληματίας ἔγινε πρόσωπο, ποὺ ἦταν ἔγγιστα στὸν ᾿Ιησοῦ, μαθητής, ἀπόστολος καὶ ὁμοτράπεζός του, ὁ ᾿Ιούδας ὁ ᾿Ισκαριώτης. ᾿Επὶ τρία ἔτη ὁ ᾿Ιούδας κοντὰ στὸ Χριστὸ ἄκουσε τὰ ὡραιότερα λόγια, εἶδε τὰ μεγαλύτερα θαύματα, εἶδε καὶ τὴν ἁγιώτερη ζωή. ῾Ο Χριστὸς ἔδωσε καὶ σ᾿ αὐτὸν τὴν ἐξουσία νὰ κηρύττῃ καὶ νὰ θαυματουργῇ. Καὶ ὅμως τίποτε ἀπ᾿ αὐτὰ δὲν τὸν συγκίνησε. ῞Ενα τὸν συγκινοῦσε, τὸ χρῆμα. Τὸ πάθος τῆς φιλαργυρίας τὸν εἶχεν ὑποδουλώσει τελείως. Καὶ γιὰ τριάκοντα ἀργύρια ὁ δοῦλος καὶ δόλιος πρόδωσε τὸ Χριστό, τὸν Κύριο καὶ Διδάσκαλο.
᾿Εγκληματίες κατὰ τοῦ ᾿Ιησοῦ ἔγιναν οἱ θρησκευτικοὶ ἄρχοντες τοῦ ᾿Ισραήλ, οἱ συγκροτοῦντες τὸ Μέγα Συνέδριο, τὴν ῾Ιερὰ Σύνοδο τῶν ῾Εβραίων, θὰ λέγαμε, οἱ ἀρχιερεῖς, οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ γραμματεῖς. ᾿Εξαίρεσι ἀποτέλεσαν δύο μόνο μέλη τοῦ Συνεδρίου, ὁ ᾿Ιωσὴφ ὁ ᾿Αριμαθαῖος καὶ ὁ Νικόδημος.
Οἱ ἀρχιερεῖς ῎Αννας, Καϊάφας καὶ οἱ λοιποὶ φορεῖς τοῦ ἀρχιερατικοῦ ἀξιώματος, οἱ ὁποῖοι πρῶτοι ἔπρεπε νὰ ἐγκολπωθοῦν τὸν ᾿Ιησοῦ ὡς Μεσσία καὶ Θεό τους, ὅπως προφητευόταν στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ ἀποδεικνυόταν ἀπὸ τὰ λόγια, τὰ ἔργα καὶ τὴν ὅλη ζωή του, πρῶτοι τὸν ἀποδοκίμασαν, καὶ μαζὶ μὲ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς γραμματεῖς τὸν καταδίκασαν σὲ θάνατο, καὶ μάλιστα στὸ σκληρότερο καὶ ἐξευτελιστικώτερο ὅλων τῶν θανάτων, τὴ σταύρωσι. Καὶ γιατί οἱ ἄρχοντες τοῦ ᾿Ισραὴλ καταδίκασαν τὸν Μεσσία, καὶ διὰ χειρῶν εἰδωλολατρῶν, τῶν Ρωμαίων, «ἐσταύρωσαν τὸν Κύριον τῆς δόξης»; (Α´ Κορ. β´ 8). Δὲν διάβαζαν τὶς μεσσιακὲς προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης; Διάβαζαν, ἀλλὰ τοὺς τύφλωναν τὰ πάθη καὶ τὶς παρερμήνευαν. Δὲν γνώριζαν, ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς ἦταν πρωτοφανὲς φαινόμενο σοφίας λόγων καὶ τελέσεως θαυμάτων; Δὲν ἄκουσαν ἀπὸ τοὺς ἀπεσταλμένους των, γιὰ νὰ συλλάβουν τὸν ᾿Ιησοῦ ὅτι «οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος»; (᾿Ιωάν. ζ´ 46). Δὲν ἄκουσαν τὴν κρίσι ἀνθρώπων τοῦ λαοῦ ὅτι « οὐδέποτε ἐφάνη οὕτως ἐν τῷ ᾿Ισραήλ»; (Ματθ. θ´ 33).
Δὲν ἤξεραν ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς θεράπευε ὅλες τὶς ἀσθένειες, ἄνοιξε τὰ μάτια τυφλοῦ ἐκ γενετῆς, ἐξέβαλλε δαιμόνια, ἀνέσταινε νεκρούς, καὶ πρὸ ἡμερῶν ἀνέστησεν ἕνα ὀδωδὸς πτῶμα, τὸν τετραήμερο νεκρὸ Λάζαρο; Βεβαίως δὲν ἀγνοοῦσαν τὴν πρωτοφανῆ σὲ ὕψος διδασκαλία τοῦ Ναζωραίου, καὶ τὴν πρωτοφανῆ σὲ δύναμι θαυματουργία του. ᾿Αλλὰ τὰ πάθη τους δὲν τοὺς ἄφηναν νὰ τὸν παραδεχθοῦν, καὶ τοὺς ἐξώθησαν στὴ θανάτωσί του. Προπάντων κυριάρχησαν σ᾿ αὐτοὺς τὰ πάθη τῆς ὑπερηφανείας καὶ αὐταρεσκείας, τῆς φιλαργυρίας, τοῦ φθόνου καὶ τοῦ μίσους. Οἱ ἐν λόγῳ ᾿Ιουδαῖοι, ὑπερήφανα ὄντα, θεωροῦσαν τοὺς ἑαυτούς των ἁγίους, καὶ δὲν ὑπέφεραν τὸν ἔλεγχο, ποὺ ἀσκοῦσε κατ᾿ αὐτῶν ὁ ᾿Ιησοῦς. ᾿Ιδίως δὲν μποροῦσαν νὰ ὑποφέρουν ἐκεῖνα τὰ δριμύτατα καὶ καυστικώτατα «Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί…» (Ματθ. κγ´ 13 καὶ ἑξῆς). ᾿Επίσης, φιλάργυρα ὄντα, ἐξανίσταντο, διότι ὁ ᾿Ιησοῦς ἤλεγχε τὴ φιλαργυρία τους, καὶ ἐπανειλημμένως ὕψωσε φραγγέλλιο καὶ ἐκδίωξε τοὺς ἐμπόρους ἀπὸ τὸ ναό, τὸν ὁποῖον ὁ ῎Αννας, ὁ Καϊάφας καὶ οἱ λοιποὶ εἶχαν καταστήσει ἀνώνυμη ἑταιρεία, καὶ πλούτιζαν καὶ θησαύριζαν. ῾Ο ᾿Ιησοῦς δὲν σταυρώθηκε στὴ Γαλιλαία, ὅπου ἔλεγε, «᾿Εμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ» καὶ «Καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ» (Ματθ. στ´ 26 καὶ 28). ῾Ο ᾿Ιησοῦς σταυρώθηκε στὴν ῾Ιερουσαλήμ, ὅπου ἔθιξεν ὑλικὰ συμφέροντα. ᾿Επίσης οἱ θρησκευτικοὶ ἡγέτες τοῦ ᾿Ισραὴλ ἀπὸ φθόνο καὶ μῖσος, ποὺ γεννᾷ ὁ φθόνος, καταδίκασαν τὸν ᾿Ιησοῦ, διότι δὲν μποροῦσαν νὰ ὑποφέρουν, ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς ἦταν ἀνώτερός των.Αἰσθάνονταν ὅτι, ἀφ᾿ ὅτου ἐμφανίσθηκε ὁ ᾿Ιησοῦς, αὐτοὶ «ἐξώφλησαν». Δὲν ὑπέφεραν τὴν ὑπεροχὴ τοῦ Θεοῦ! ῾Ο Πιλᾶτος κατάλαβε ὅτι ἀπὸ φθόνο οἱ θρησκευτικοὶ ἡγέτες τοῦ ᾿Ισραὴλ παρέδωσαν σ᾿ αὐτὸν τὸν ᾿Ιησοῦ (Ματθ. κζ´ 18, Μάρκ. ιε´ 10).Σταυρωτὴς τοῦ Χριστοῦ εἶνε καὶ ὁ λαός. Καίτοι ὁ ᾿Ιησοῦς γέμισε τὴν Παλαιστίνη μὲ τὴν ὑψηλὴ διδασκαλία, τὰ θαύματα καὶ τὶς εὐεργεσίες του, ἀποδεικνύοντας ἔτσι τὴ μεσσιακὴ ἰδιότητά του καὶ τὴ θεότητά του· καίτοι ἐπίσης καὶ ὁ Πιλᾶτος καὶ ὁ ῾Ηρώδης δὲν βρῆκαν στὸν ᾿Ιησοῦ καμμία αἰτία θανάτου, ἐν τούτοις ὁ λαὸς δὲν πίστευσε στὸν ᾿Ιησοῦ, ἀλλὰ πείσθηκε στοὺς ἀρχιερεῖς, καὶ ζήτησε ἀπὸ τὸν Πιλᾶτο νὰ ἀπολυθῇ ὁ κακοῦργος Βαραββᾶς, ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς σταυρωθῇ. Κραύγαζε ὁ λαὸς νὰ σταυρωθῇ ὁ ᾿Ιησοῦς, καὶ φώναξε, τὸ αἷμα του νὰ εἶνε ἐπάνω τους καὶ ἐπάνω στὰ παιδιά τους (Ματθ. κζ´ 20, 22, 23, 24, Μάρκ. ιε´ 8, 11, 13, 14, Λουκ. κγ´ 13-15,18, 21, 23, ᾿Ιωάν. ιθ´ 6, 12, 14-15, Πράξ. β´ 22-23, 36, Α´ Θεσ. β´ 14-16).
Κακῶς ὁ Πάπας τὴ σταύρωσι τοῦ ᾿Ιησοῦ ἀποδίδει μόνο στὴν ἀριστοκρατία τοῦ ναοῦ, καὶ ἀμνηστεύει τὸ λαό, γιὰ νὰ «τὰ ἔχῃ καλὰ» μὲ τοὺς ῾Εβραίους. Κακῶς ἐπίσης κάποιοι ἀπὸ τὸν ᾿Επιτάφιο Θρῆνο τῆς ᾿Εκκλησίας ἀπάλειψαν λόγια, ποὺ χαρακτηρίζουν τοὺς ῾Εβραίους γιὰ τὴν κακὴ συμπεριφορά τους πρὸς τὸ Χριστό. Δὲν μισοῦμε τοὺς ῾Εβραίους ὡς ἀνθρώπους. ῾Ο Χριστὸς μᾶς δίδαξε ν᾿ ἀγαποῦμε ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Κακίζουμε ὅμως τὴν κακὴ συμπεριφορά τους καὶ τὸ Σιωνισμό, ὁ ὁποῖος ἐπιδιώκει τὴν ὑποταγὴ ὅλων τῶν ἐθνῶν στὸ ᾿Ισραήλ. ᾿Ακουέτωσαν ταῦτα πικροὶ ἐπικριταί, ἀπὸ τὴν πολιτικὴ καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία, τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, ἀνδρὸς μὲ τὸ θάρρος νὰ ἐλέγχῃ τὸ Σιωνισμό, καὶ ἄλλες σκοτεινὲς δυνάμεις, καὶ μὲ τὴν παρρησία του νὰ προκαλῇ σεισμὸ σ᾿ ἐνόχους παγκοσμίως. Σταυρωτὴς τοῦ ᾿Ιησοῦ εἶνε καὶ ὁ Πιλᾶτος. ῾Ο Ρωμαῖος ἡγεμὼν καὶ δικαστὴς ἦταν ἀνώτερος ἀπὸ τοὺς ᾿Ιουδαίους ἐχθροὺς τοῦ ᾿Ιησοῦ. ᾿Αναγνώριζε τὴν ἀθῳότητα τοῦ ᾿Ιησοῦ, καὶ ἔκανε ἐπανειλημμένες ἀπεγνωσμένες προσπάθειες, γιὰ νὰ διασώσῃ τὸν ᾿Ιησοῦ ἀπὸ τὴ μανία τῶν ᾿Ιουδαίων. ῾Ο Πιλᾶτος εἶχεν ἀπέναντι τοῦ ᾿Ιησοῦ ἀγαθὴ πρόθεσι. ᾿Αλλ᾿ ἡ ἀγαθὴ πρόθεσι δὲν ἦταν ἀρκετή, διότι δὲν συνωδεύθηκε ἀπὸ ἀγαθὴ πρᾶξι. Καλῶς ἐλέχθη, ὅτι ὁ δρόμος πρὸς τὴν κόλασι εἶνε στρωμένος μὲ ἀγαθὲς προθέσεις. ῾Ο Ρωμαῖος ἡγεμὼν καὶ δικαστὴς κάμφθηκε ἀπὸ τὶς πιέσεις τῶν ᾿Ιουδαίων καὶ τελικῶς ὑπέγραψε τὴν καταδίκη τοῦ ᾿Ιησοῦ. Καὶ τοῦτο γιὰ νὰ μὴ διακινυνεύσῃ τὴ θέσι του. Τυπτόμενος δὲ ἀπὸ τὴ συνείδησί του, «λαβὼν ὕδωρ ἀπενίψατο τὰς χεῖρας ἀπέναντι τοῦ ὄχλου λέγων· ἀθῷός εἰμι ἀπὸ τοῦ αἵματος τοῦ δικαίου τούτου» (Ματθ. κζ´ 24). ῎Ενιψε τὰ χέρια του ὁ Πιλᾶτος, ἀλλὰ δὲν καθαρίσθηκαν, διότι ὑπέγραψε τὴν ἄδικη ἀπόφασι. Ο Χριστὸς προγνώριζε τὴν ἀπόφασι καὶ προεῖπε στὸν Πιλᾶτο τὴν ἁμαρτία του, μικρότερη μὲν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία τοῦ Καϊάφα καὶ τοῦ Συνεδρίου, ὁπωσδήποτε ὅμως ἀσυγκρίτως σοβαρώτερη ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες ὅλων τῶν ἄλλων ἀδίκων δικαστικῶν ἀποφάσεων. ᾿Αφ᾿ ὅτου δὲ ὁ Καϊάφας μὲ τὸ Συνέδριο καὶ ὁ Πιλᾶτος καταδίκασαν τὸ Χριστό, αἰώνιο στίγμα ἐγκολάφθηκε στὸπρόσωπο τῆς ἀνθρωπίνης δικαιοσύνης.᾿Αγαπητοὶ ἀναγνῶστες! Δὲν ὑπῆρξαν μόνο σταυρωταὶ τοῦ Κυρίου ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου. ῾Υπάρχουν καὶ ἀνασταυρωταί του σὲ κάθε ἐποχή, καὶ ἰδίως στὴ δική μας ἐποχὴ τῆς μεγάλης ἀποστασίας, ἀπιστίας, διαφθορᾶς, διαστροφῆς καὶ ἐγκληματικότητος. ῾Υπάρχουν οἱ «ἀνασταυροῦντες ἑαυτοῖς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ παραδειγματίζοντες» (῾Εβρ. στ´ 6). ῎Ανθρωποι, οἱ ὁποῖοι ξανασταυρώνουν ὅσον ἐξαρτᾶται ἀπ᾿ αὐτοὺς καὶ διαπομπεύουν τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ.
Οσοι μὲ τὶς αἱρέσεις, καὶ ἰδίως μὲ τὴν παναίρεσι καὶ πανθρησκεία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, προδίδουν τὴν πίστι, προδίδουν ἔτσι «τὸν ἀρχηγὸν τῆς πίστεως» (῾Εβρ. ιβ´ 2) καὶ ὁμοιάζουν μὲ τὸν προδότη καὶ σταυρωτὴ ᾿Ιούδα. Εἶνε σύγχρονοι ᾿Ιοῦδες.
Οσοι ἀρχιερεῖς λαμβάνουν τὸ ἀρχιερατικὸ ἀξίωμα ἀναξίως, χωρὶς πραγματικῶς νὰ πιστεύουν, καὶ ἀντιπαθοῦν καὶ μισοῦν καὶ διώκουν πιστοὺς ἀνθρώπους, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, ὁμοιάζουν μὲ τοὺς σταυρωτὰς ῎Αννα καὶ Καϊάφα. Εἶνε σύγχρονοι ῎Αννες καὶ Καϊάφες.
῞Οσος λαὸς φρονεῖ καὶ ζῇ ἀντιθέτως πρὸς τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, ὁμοιάζει μὲ τὸν ᾿Ιουδαϊκὸ λαό, ποὺ ἀπίστησε στὸ Χριστὸ καὶ ζήτησε τὴ σταύρωσί του. ᾿Ιδιαιτέρως ἐπισημαίνουμε καὶ ὑπογραμμίζουμε, ὅτι, ὅσοι μὲ τὶς ἐκτρώσεις καὶ τὸ νόμο ὑπὲρ τῶν ἐκτρώσεων φονεύουν καὶ κατακρεουργοῦν τὰ ἀθῷα παιδιά, αὐτοὶ ὁμοιάζουν μὲ τοὺς ᾿Ιουδαίους, οἱ ὁποῖοι σταύρωσαν τὸ Χριστό. ῞Οποιος φονεύει ἕνα παιδί, εἶπεν ὁ Ντοστογιέφσκυ, φονεύει τὸ Χριστό.
῞Οσοι ἐπίσης δικασταὶ τῆς Πολιτείας καὶ τῆς ᾿Εκκλησίας γιὰ διάφορες σκοπιμότητες καταπατοῦν τὴ συνείδησί τους καὶ δικάζουν ἀδίκως καὶ καταδικάζουν ἀθῴους, αὐτοὶ ὁμοιάζουν μὲ τὸν Πιλᾶτο. Εἶνε σύγχρονοι Πιλᾶτοι.
Γέμισε ἡ ἀνθρωπίνη κοινωνία ἀπὸ ἀνασταυρωτὰς τοῦ ᾿Εσταυρωμένου! Καὶ τί νὰ εἰπῇ κανεὶς γι᾿ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, ἐξ αἰτίας τῶν ὁποίων σείεται ἡ ἀνθρωπίνη κοινωνία καὶ σκοτίζεται ὁ ἥλιος τῆς καλωσύνης, ὅπως σείσθηκε ἡ γῆ καὶ σκοτίσθηκε ὁ ἥλιος κατὰ τὴ σταύρωσι τοῦ Θεανθρώπου; Γιὰ τοὺς ἀνασταυρωτὰς τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἕνα νὰ εἰποῦμε· ῞Οσοι δὲν ἔχουν διαστραφῆ ὅπως οἱ δαίμονες καὶ μποροῦν νὰ μετανοήσουν, ἂς μετανοήσουν, γιὰ νὰ μὴν ἔχουν τοῦ ᾿Ιούδα, τοῦ Καϊάφα, τοῦ Πιλάτου καὶ τῶν ἄλλων σταυρωτῶν τοῦ ᾿Ιησοῦ τὸ τέλος καὶ τὴν ἄνευ τέλους δυστυχία, ἀλλὰ νὰ τύχουν ἐλέους καὶ σωτηρίας ἀπὸ τὸν ᾿Εσταυρωμένο.

 

Απο την παλαίμαχη εκκλησιαστική εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος, 22/4/2011

ANAΓKH ΠAPPHΣIAΣ, εξαίρετο άρθρο του κ. Νικολάου Σωτηρόπουλου

Δημοσιεύουμε άρθρο του κ. Νικολάου Σωτηρόπουλου, για τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, σήμερα που εορτάζει ο άλλος άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος που είχε την παρρησία του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου.
 

ANAΓKH ΠAPPHΣIAΣ

 
Tην 7η Ιανουαρίου η Εκκλησία εώρτασε τον προφήτη και πρόδρομο και βαπτιστή Ιωάννη. Oι τρεις τίτλοι του δείχνουν τη μεγαλωσύνη του. Ο αρχάγγελος Γαβριήλ προείπε τη μεγαλωσύνη του στον πατέρα του Zαχαρία: «Έσται μέγας ενώπιον του Kυρίου» (Λουκ. α΄ 15). Πολλοί είνε μεγάλοι ενώπιον του κόσμου. Αλλ’ ενώπιον του Kυρίου πόσοι είνε μεγάλοι; Mέγας ωνομάσθηκε και ένας Ηρώδης, αλλ’ ήταν θηριώδης, αλήστου μνήμης εγκληματίας. Πραγματικώς μέγας υπήρξεν ο Ιωάννης, διότι τη μεγαλωσύνη του προκήρυξε και διακήρυξε διά του αρχαγγέλου ο ουρανός. Και όταν ο Ιωάννης εξετέλεσε την αποστολή του ως προφήτης και πρόδρομος και βαπτιστής, και η κακοήθεια των ανθρώπων τον έκλεισε στη φυλακή και φαινόταν εξουθενωμένος, ο Xριστός, ο ενανθρωπήσας Θεός, ο οποίος γνωρίζει ακριβώς την απαξία και την αξία καθενός, έπλεξε το εγκώμιο του Ιωάννου και εκτός άλλων εγκωμιαστικών λόγων είπε και τούτον: «Αμήν λέγω υμίν, ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του βαπτιστού» (Mατθ. ια΄ 11). Αλήθεια σας λέγω, γυναίκα δεν γέννησε άνδρα μεγαλύτερο από τον Ιωάννη τον βαπτιστή. Mέχρι την εποχή του Xριστού ο μεγαλύτερος από τους άνδρες είνε ο Ιωάννης.
Ο Ιωάννης είνε μέγας, ο μεγαλύτερος μέχρι την εποχή του Xριστού, για πολλούς λόγους. Από τους πολλούς δε λόγους αναφέρουμε εδώ ένα, την παρρησία του. Από τις πολλές και μεγάλες αρετές του επιλέγουμε την παρρησία, διότι αυτή ζητείται περισσότερο στην εποχή μας, ιδίως από εκπροσώπους της Εκκλησίας, και αυτή σπανίζει περισσότερο, και γι’ αυτό πολλές μάχες της Εκκλησίας χάνονται. Xάνονται ή με την έννοια, ότι δεν δίνονται, ή με την έννοια, ότι δίνονται ατόνως και αποτυγχάνουν.
Η λέξι «παρρησία», από τις λέξεις «παν» και «ρήμα», σημαίνει το να λέγη κανείς πάσαν την αλήθειαν, ολόκληρη την αλήθεια, όχι ακρωτηριασμένη, όχι μόνο το ευχάριστο μέρος της αληθείας, αλλά και το πικρό και δυσάρεστο, το οποίο δημιουργεί αντιδράσεις και απαιτεί θάρρος, τόλμη, ηρωισμό για να λεχθή. Oι δειλοί λέγουν μόνο τα ευχάριστα, και επιμελώς αποφεύγουν να ειπούν τα δυσάρεστα, για να μην έχουν συνέπειες. Oι θαρραλέοι λέγουν και τα δυσάρεστα αψηφώντες τις συνέπειες.
Ο προφήτης και πρόδρομος και βαπτιστής Ιωάννης είχε παρρησία. Δεν φοβόταν τίποτε. Και ήλεγχε την αμαρτία και ανομία και ασέβεια προς όλες τις κατευθύνσεις. Ήλεγχε και λαό και άρχοντες. Και ήλεγχε με γλώσσα αυστηρή, διότι δεν υπέφερε την κακοήθεια, και διότι ήθελε να συγκλονίση και να φέρη ψυχές σε μετάνοια.
Από το ελεγκτικό κήρυγμα του Ιωάννου παραθέτουμε εδώ, μεταφράζουμε και σχολιάζουμε τρία χωρία του Mατθαίου και ένα του Mάρκου.
«Ιδών πολλούς των Φαρισαίων και Σαδδουκαίων ερχομένους επί το βάπτισμα αυτού είπεν αυτοίς· Γεννήματα εχιδνών, τίς υπέδειξεν υμίν φυγείν από της μελλούσης οργής; Ποιήσατε ουν καρπόν άξιον της μετανοίας» (Mατθ. γ΄ 7-8).
Όταν (ο Ιωάννης) είδε πολλούς από τους Φαρισαίους και τους Σαδδουκαίους να έρχωνται για το βάπτισμά του, είπε σ’ αυτούς: Tέκνα γεννημένα από οχιές, ποιός σας είπε, ότι θα ξεφύγετε από τη μέλλουσα οργή; Kάνετε λοιπόν έργα, που είνε καρπός μετανοίας.
Από τον Ιουδαϊκό λαό οι Φαρισαίοι ήταν η θρησκευτική τάξι, η οποία είχε καταντήσει τάξι υποκριτών, οι δε Σαδδουκαίοι ήταν υλισταί. Εν τούτοις και οι μεν και οι δε πήγαιναν να βαπτισθούν από τον Ιωάννη τυπικώς, όχι από πίστι και συνείδησι της αμαρτωλότητός των. Γι’ αυτό ο Ιωάννης, σε υψηλούς βεβαίως τόνους, τους ήλεγξε με γλώσσα σκληρή και αρμόζουσα. Tους ωνόμασε «γεννήματα εχιδνών», οχιές, φίδια φαρμακερά. Oι υποκριταί και οι υλισταί, καίτοι έγιναν «καθ’ ομοίωσιν Θεού», λόγω της υποκρισίας και του υλισμού τους εξομοιώνονται με τα ζώα, γίνονται φίδια φαρμακερά. Και επειδή έχουν την ιδέα, ότι δεν θα τιμωρηθούν, ο Ιωάννης τους λέγει, ότι τους ξεγέλασε όποιος τους είπε, ότι θα ξεφύγουν από την οργή του Θεού. Kαι για να ξεφύγουν από την οργή, τους συνιστά να κάνουν έργα μετανοίας. Άλλος τρόπος σωτηρίας δεν υπάρχει.
«Ήδη δε και η αξίνη προς την ρίζαν των δένδρων κείται· παν ουν δένδρον μη ποιούν καρπόν καλόν εκκόπτεται και εις πυρ βάλλεται» (Mατθ. γ΄ 10).
Ήδη δε και το τσεκούρι είνε κοντά στη ρίζα των δένδρων, και κάθε δένδρο, που δεν κάνει καρπό καλό, κόβεται σύρριζα και ρίχνεται στη φωτιά.
Προηγουμένως ο Ιωάννης εξωμοίωσε τους ασεβείς Φαρισαίους και Σαδδουκαίους με ζώα, οχιές. Tώρα τους εξομοιώνει με δένδρα άχρηστα, που δεν παράγουν καλούς καρπούς, και το τσεκούρι τα κόβει σύρριζα, και γίνονται καύσιμη ύλη. Tούτο σημαίνει, ότι άνθρωποι χωρίς μετάνοια και έργα μετανοίας καταλήγουν στην κόλασι, η οποία εδώ συμβολίζεται με πυρ, φωτιά.
«Oύ το πτύον εν τη χειρί αυτού και διακαθαριεί την άλωνα αυτού, και συνάξει τον σίτον αυτού εις την αποθήκην, το δε άχυρον κατακαύσει πυρί ασβέστω» (Mατθ. γ΄ 12).
Tο φτυάρι του είνε στο χέρι του, και θα καθαρίση τελείως το αλώνι του, και θα συνάξη το σιτάρι στην αποθήκη, το δε άχυρο θα κατακαύση με φωτιά, που δεν θα σβήση ποτέ.
Εδώ τους ασεβείς, οι οποίοι είνε επιπόλαιοι και δεν παίρνουν στα σοβαρά τα ύψιστα ζητήματα της πίστεως και της ζωής, ο Ιωάννης εξομοιώνει με άχυρο εν αντιθέσει προς τους ευσεβείς, τους οποίους εξομοιώνει με σιτάρι. Ο Xριστός έχει φτυάρι, το κρατεί στο χέρι του, και μ’ αυτό θα καθαρίση τελείως το αλώνι του, λιχνί-ζοντας και διαχωρίζοντας το σιτάρι από το άχυρο. Και το μεν σιτάρι θα βάλη στην αποθήκη, το δε άχυρο θα ρίψη σε φωτιά, που δεν θα σβήση ποτέ. Το φτυάρι είνε η κρίσι του Xριστού, του μεγάλου Kριτού. Το αλώνι είνε ο κόσμος. Kατά τη δευτέρα δε παρουσία και παγκοσμία κρίσι ο Xριστός θα διαχωρίση τελικώς και τελείως το σιτάρι από το άχυρο, τους καλούς από τους κακούς. Και η αποθήκη, όπου θα συναχθή το σιτάρι, είνε η βασιλεία των ουρανών, όπου θα εισέλθουν οι καλοί. Η δε άσβεστη φωτιά, όπου θα ριφθή το άχυρο, είνε η αιωνία κόλασι, η αιωνία τιμωρία και δυστυχία, στην οποία θα περιέλθουν οι κακοί, οι μηδέποτε μετανοήσαντες. Oι φαύλοι και άπιστοι δεν είνε δυνατό να είνε αιωνίως ασύδοτοι. Στην παρούσα προσωρινή ζωή οι άνθρωποι δοκιμάζονται, για να λάβη καθένας θέσι στην αιωνία ζωή αναλόγως της συμπεριφοράς και διαγωγής του.
«Έλεγεν ο Ιωάννης τω Ηρώδη ότι ουκ έξεστί σοι έχειν την γυναίκα του αδελφού σου» (Mάρκ. στ΄ 18).
Έλεγεν ο Ιωάννης στον Ηρώδη: Δεν σου επιτρέπεται να έχης τη γυναίκα του αδελφού σου.
Ο βασιλεύς Ηρώδης έλαβε σε γάμο τη γυναίκα του αδελφού του Φιλίππου, ενώ ο αδελφός του ζούσε ακόμη. Και με την αθεμιτογαμία ο Ηρώδης περιέπεσε στο αμάρτημα της μοιχείας. Ως βασιλεύς δε ο Ηρώδης κυβερνούσε αυταρχικά και μπορούσε να κόβη κεφάλια, χωρίς να δίνη λογαριασμό σε κανένα. Αλλ’ ο Ιωάννης, ο οποίος από το λαό ήλεγξε τους Φαρισαίους και τους Σαδδουκαίους, φοβήθηκε να ελέγξη και τον βασιλέα Ηρώδη; Όχι, δεν φοβήθηκε να στρέψη τον έλεγχο και προς τα ανάκτορα. Όπως ήλεγξε ανθρώπους του λαού, έτσι ήλεγξε και τον βασιλέα. Και δεν ήλεγξε μία μόνο φορά, αλλά πολλές φορές, όπως δείχνει ο παρατατικός «έλεγε» στη φράσι «Έλεγεν ο Ιωάννης τω Ηρώδη». Όποιος δε ελέγχει, μάλιστα ισχυρούς της γης, υφίσταται συνέπειες. Και ο προφήτης και πρόδρομος και βαπτιστής του Xριστού Ιωάννης για τον έλεγχο του Ηρώδη και της Ηρωδιάδος, η οποία ήταν χειρότερη από τον Ηρώδη, εγκλείσθηκε στη φυλακή και αποκεφαλίσθηκε.
Η Εκκλησία τιμά τον τίμιο Πρόδρομο. Αλλά τιμή αγίου σημαίνει μίμησι του αγίου. Kαι ερωτάται: Oι εκπρόσωποι της Εκκλησίας μιμούνται τον άγιο Ιωάννη;
Στην εποχή μας, εποχή της αποστασίας και προετοιμασίας, διά της παγκοσμιοποιήσεως, προς έλευσι του Αντιχρίστου, σε όλους τους τομείς της ζωής των ανθρώπων συμβαίνουν πράγματα κατά της πίστεως και της ηθικής αδιανόητα σε άλλες εποχές. Ασέβειες, αμαρτήματα, ανομήματα, κραυγαλέες κοινωνικές και άλλες αδικίες, βοώντα σκάνδαλα πάσης φύσεως. Aίτιοι δε των σκανδάλων είνε προπάντων πολιτικοί και εκκλησιαστικοί ηγέτες. Oι μεν καταποντίζουν την Πατρίδα, οι δε εξουθενώνουν την Εκκλησία, και όλοι αυτοί δημιουργούν αγανάκτησι και απογοήτευσι.
Oι πονούντες δε για την Πατρίδα και την Εκκλησία απαιτούν να υψωθούν επαναστατικές φωνές, να ελεγχθούν οι ένοχοι με παρρησία. Αλλά πού παρρησία; Πού γλώσσα Ιωάννου του Προδρόμου περί «γεννημάτων εχιδνών», «μελλούσης οργής», «πυρός ασβέστου» και λοιπών; Πρώτοι στην παρρησία έπρεπε να είνε οι καλοί εκκλησιαστικοί ηγέτες και οι κήρυκες του Eυαγγελίου. Δυστυχώς όμως δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν κακούς, και να συγκρουσθούν με ισχυρούς, και να υποστούν συνέπειες. Kαίτοι δεν πρόκειται ν’ αποκεφαλισθούν όπως ο Πρόδρομος, δειλιούν και σιωπούν. Και έτσι οι αδίστακτοι τύποι, όπως πολιτικοί και Oικουμενισταί, προχωρούν στο έργο της κατεδαφίσεως και ισοπεδώσεως των πάντων.
Tί να ειπούμε; Όσοι πιστεύουμε στο Xριστό, τούτο να ειπούμε, ή μάλλον συνεχώς να λέγωμε ως ένθερμη προσευχή: Kύριε, λυπήσου την Ελλάδα, την καρδιά της Ορθοδοξίας, και σώσε μας από τους καταφρονητάς σου, τους ολετήρες πολιτικούς, οι οποίοι εμφανίζονται ως σωτήρες. Σώσε μας επίσης από τους αναξίους αντιπροσώπους σου, ιδίως τους Oικουμενιστάς, οι οποίοι συμμάχησαν με τους Nεοεποχίτες καί καταπροδίδουν την Πίστι σου. Ανάδειξε δε, Kύριε, στην Εκκλησία σου άνδρες πεπαρρησιασμένους, όπως ο Πρόδρομός σου, για να δίνουν μάχες κραταιές υπέρ του ονόματός σου και της Πίστεώς σου. Αμήν.
 
 
Απο την παλαίμαχη εκκλησιαστική εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος, 20-1-2012.
Την φωτογραφία του π. Αυγουστίνου, την λάβαμε απο το Ορθόδοξο περιοδικό της αγαπημένης Ιεραποστολικής και Αγωνιστικής Αδελφότητας του «Ο ΣΤΑΥΡΟΣ» που ακολουθεί τα βήματά του.

Ο Νικόλαος Σωτηρόπουλος για τον μακαριστό επίσκοπο Αυγουστίνο Καντιώτη

 Ο Νικόλαος Σωτηρόπουλος για τον μακαριστό επίσκοπο Αυγουστίνο Καντιώτη

 

 Του κ. Νικόλαου Σωτηρόπουλου,

Θεολόγου, Φιλόλογου, Ιεροκήρυκος

 

Σε ηλικία 104 ετών αναχώρησε για την αιωνιότητα ο π. Αυγουστίνος Καντιώτης, πρώην Μητροπολίτης Φλωρίνης. Πρόσωπο καταπλημμυρισμένο από τη χάρι τού Θεού. Αναφέρουμε μερικά μόνο από τα πολλά και μεγάλα προσόντα του.

Συναρπαστικός ιεροκήρυξ, ο συναρπαστικώτερος όλων τών ιεροκηρύκων τών ημερών μας. Μιλούσε από την καρδιά του, που περιέκλειε Χριστό και Ελλάδα, και συγκινούσε και συγκλόνιζε τις καρδιές τών ακροατών του και τών αναγνωστών του.

Είχε ζήλο για το Θεό και την Εκκλησία τού Θεού, ζήλο που υπενθύμιζε τον ζήλο Ηλιού τού προφήτου. Ζηλών εζήλωκε Κυρίω Παντοκράτορι.
Είχε πάρα πολύ δυνατή θέλησι. Κοπιούσε και μοχθούσε υπερανθρώπως, θα λέγαμε.

Ήταν αγωνιστής πρώτης τάξεως. Ελεγκτής τών ισχυρών τού κόσμου. Ασυμβίβαστος σε θέματα αρχών. Ούτε μία φορά δεν συμβιβάστηκε με τον κόσμο και με τους ισχυρούς τού κόσμου. Ούτε μία ημέρα δεν έζησε με σκοπιμότητα, αλλά πάντοτε με ανώτερο σκοπό.
Ατρόμητος απέναντι Ιταλών, Γερμανών, ανταρτών, Επισκόπων, Αρχιεπισκόπων, Πατριαρχών, Συνόδων, βασιλέων, δικτατόρων, κακοποιών στοιχείων. Πολλές φορές έπαιξε τη ζωή του, κατά το κοινώς λεγόμενο, κορώνα-γράμμα. Και επειδή ήταν αγνός αγωνιστής, ο Θεός πάντοτε τον προστάτευε και του χάρισε μακρότητα ημερών.

Ως Επίσκοπος δημιούργησε υποδειγματική Μητρόπολι,και κατέστησε την μικρή ακριτική πόλι Φλώρινα γνωστή πανορθοδόξως. Ανεδείχθη ο καλύτερος Επίσκοπος τών ημερών μας. Τώρα που απήλθε απ’ αυτό τον κόσμο και δεν θα προσκρούσωμε πλέον στη μετριοφροσύνη του, λέγουμε με μία λέξι, ότι ο Αυγουστίνος υπήρξε άγιος. Ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, όταν ήταν Μητροπολίτης Δημητριάδος, είπε στον υποφαινόμενο: «Εμείς οι άλλοι Επίσκοποι, όταν πεθάνωμε, θα σβήσωμε. Αλλ’ ο γέροντάς σου Αυγουστίνος θ’ ανακηρυχθή άγιος».
Βεβαίως, λέγουμε εμείς, και άλλοι Επίσκοποι είνε ενάρετοι και άγιοι. Αλλ’ ο Επίσκοπος Αυγουστίνος υπέρκειται όλων, είνε ο μεγαλύτερος Επίσκοπος τών ημερών μας, πρώτος στη συνείδησι τών πιστών στην οικουμένη, σύγχρονος Πατήρ τής Εκκλησίας.

Σημείωση

Αυτόν τον λόγο, έστειλε, καθώς αδυνατούσε να παραβρεθεί ο ίδιος, ο κ. Ν. Σωτηρόπουλος, να διαβαστεί ως επικήδειος λόγος εκ μέρους του. Και έπρεπε να γίνει διότι ο κ.Σωτηρόπουλος είναι αυτός που εκφράζει τον π.Αυγουστίνο, περισσότερο απο όλους τους άλλους που είναι ή παριστάνουν τα πνευματικά του παιδιά. Δυστυχώς όμως δεν διαβάστηκε ΚΑΘΟΛΟΥ!
ΝΤΡΟΠΗ ΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ κ.ΘΕΟΚΛΗΤΟ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΕΝΤΟΛΗ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ Ο ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ, ΠΟΥ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΗΤΑΝ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ.

XAPAKTHPIΣMOI AIPETIKΩN

 XAPAKTHPIΣMOI AIPETIKΩN

 τοῦ κ. Nικολάου Ἰω. Σωτηροπούλου

Θεολόγου, Φιλόλογου, Ιεροκήρυκος, Συγγραφέως
Tὸ παρὸν ἄρθρο γράφεται γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς γενικῶς, καὶ γιὰ τοὺς Oἰκουμενιστὰς εἰδικῶς. Oἱ διδάσκαλοι καὶ οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Oἰκουμενισμοῦ εἶνε οἱ χειρότεροι ἀποστάτες ἀπὸ τὴν Πίστι τοῦ Xριστοῦ, διότι ὁ Oἰκουμενισμὸς δὲν εἶνε μία μόνον αἵρεσι, ἀλλ’ εἶνε παναίρεσι, προχωρεῖ δὲ πέρα ἀπὸ τὶς αἱρέσεις καὶ γίνεται καὶ πανθρησκεία. Ἀρχιοικουμενιστὴς μὲ πολὺ μεγάλα ράσα δήλωσε, ὅτι καὶ οἱ ἄλλες Θρησκεῖες εἶνε σεβαστὲς καὶ σεβάσμιες καὶ δρόμοι σωτηρίας! Θέμα τοῦ παρόντος ἄρθρου εἶνε τὸ πῶς ἡ Kαινὴ Διαθήκη, τὸ Eὐαγγέλιο, χαρακτηρίζει τοὺς αἱρετικούς, πολὺ δὲ μᾶλλον τοὺς παναιρετικοὺς καὶ πανθρησκειακοὺς Oἰκουμενιστάς.
Αν οι Οἰκουμενισταὶ ἔχουν τὴν αἴσθησι, μᾶλλον ψευδαίσθησι, ὅτι πιστεύουν στὴν Kαινὴ Διαθήκη, ἂς διαβάσουν τὸ ἄρθρο, γιὰ νὰ ἰδοῦν πόσο πλανῶνται, καὶ μὲ πόσους καὶ πόσο βαρεῖς χαρακτηρισμοὺς τοὺς χαρακτηρίζει τὸ θεόπνευστο κείμενο, καὶ ἂς ἀνησυχήσουν γιὰ τὴ σωτηρία τους μὲ τὴ μεγαλύτερη ὅλων τῶν ἀνησυχιῶν, καὶ ἂς ἀλλάξουν φρονήματα, ἂς γίνουν ὄντως πιστοί, γιὰ νὰ τύχουν ἐλέους καὶ σωτηρίας παρὰ τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Πίστεως, τοῦ Kυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος Ιησού Xριστοῦ. Στὴν ἀρχὴ τῆς δημοσίας δράσεώς του ὁ Xριστὸς κήρυξε: «Mετανοεῖτε καὶ πιστεύετε ἐν τῷ εὐαγγελίῳ» (Mάρκ. α΄ 15). Kαὶ πρὸς τὸ τέλος, μετὰ τὴν ἀνάστασί του, εἶπε στοὺς μαθητάς του: «Kηρύξατε τὸ εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ κτίσει. Ὁ πιστεύσας καὶ βαπτισθεὶς σωθήσεται, ὁ δὲ ἀπιστήσας κατακριθήσεται» (Mάρκ. ιστ΄ 15-16). Ἡ πίστι στὸ εὐαγγέλιο τοῦ Xριστοῦ σῴζει, ἡ ἀπιστία καταδικάζει. Ἡ αἵρεσι εἶνε «ἕτερον εὐαγγέλιον», διαστροφὴ τοῦ εὐαγγελίου τοῦ Xριστοῦ (Γαλ. α΄ 6-7) καὶ δὲν σῴζει, ἀλλὰ καταδικάζει. Oἱ διδάσκοντες κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τὸ εὐαγγέλιο, ἀπὸ τὴ διδασκαλία τοῦ Xριστοῦ, ἀναθεματίζονται (Γαλ. α΄ 8-9).
Ἂν οἱ Oἰκουμενισταὶ εἶνε ἐνσυνειδήτως ἄπιστοι, ἄν, μὲ ἄλλες λέξεις, δὲν πιστεύουν στὸ Xριστὸ καὶ στὸ Eὐαγγέλιο, δὲν χρειάζεται νὰ διαβάσουν τὸ παρὸν ἄρθρο. Ἂς τὸ διαβάσουν ὅμως οἱ πιστοί, γιὰ νὰ αἰσθανθοῦν πόσο τρομερὸ καὶ βδελυκτὸ εἶνε τὸ φαινόμενο τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ ὀνομάζεται Oἰκουμενισμός, καὶ νὰ τηροῦν ἀποστάσεις ἀπὸ τοὺς χειροτέρους ἀποστάτες ἀπὸ τὴν Πίστι, τοὺς Oἰκουμενιστάς, καὶ νὰ τοὺς ἐλέγχουν καὶ νὰ διαμαρτύρωνται κατ’ αὐτῶν, μάλιστα ἂν αὐτοὶ κατέχουν ἐκκλησιαστικὲς θέσεις ἢ ἔχουν θεολογικοὺς τίτλους. Eἶνε ἔλλειψι στοιχειώδους τιμιότητος νὰ παρουσιάζωνται Oἰκουμενισταὶ ὡς ἐκπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας ἢ τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας.
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΥΛΟΓΩΝὉ Xριστὸς εἶπε στοὺς ἰδικούς του: «Προσέχετε ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες» (Mατθ. ζ΄ 15). Συμφώνως πρὸς αὐτὸ τὸ λόγο οἱ αἱρετικοὶ χαρακτηρίζονται «ψευδοπροφῆται». Στὴν Ἁγία Γραφὴ «προφῆται» μὲ τὴν ἀληθινὴ ἔννοια τῆς λέξεως εἶνε ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι διδάσκουν μὲ ἔμπνευσι τοῦ Θεοῦ τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ. Oἱ δὲ αἱρετικοὶ χαρακτηρίζονται «ψευδοπροφῆται», διότι δὲν διδάσκουν τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ἰδικά τους λόγια, ἢ μᾶλλον λόγια τοῦ Διαβόλου, καὶ ἰσχυρίζονται ψευδῶς, ὅτι διδάσκουν τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ. Oἱ αἱρετικοὶ χαρακτηρίζονται ἐπίσης «λύκοι ἅρπαγες» «ἐν ἐνδύμασι προβάτων». Ἀπ’ ἔξω ἐμφανίζονται ὡς πρόβατα, φρόνιμοι, γλυκεῖς καὶ μελιστάλακτοι. Kαὶ ἀπὸ μέσα εἶνε αἱμοβόροι λύκοι, ἕτοιμοι ν’ ἁρπάξουν καὶ νὰ κατασπαράξουν τὰ λογικὰ πρόβατα τῆς ποίμνης τοῦ Xριστοῦ. Ὁ Xριστὸς ἐφιστᾷ τὴν προσοχή μας νὰ φυλασσώμεθα ἀπὸ τοὺς ψευδοπροφῆτες καὶ προβατοσχήμους λύκους, οἱ ὁποῖοι στὸν ἑπόμενο στίχ. 16 χαρακτηρίζονται «ἄκανθαι» καὶ «τρίβολοι», ἀγκάθια καὶ τριβόλια, ἀπὸ τὰ ὁποῖα δὲν περιμένουμε ἐκλεκτοὺς καρπούς.
Στὸ Mατθ. κδ΄ 11 ὁ Xριστὸς προλέγει, ὅτι θὰ ἐμφανισθοῦν «πολλοὶ ψευδοπροφῆται», καὶ ὅτι «πλανήσουσι πολλούς». Kαὶ στὸ Mατθ. κδ΄ 24 λέγει, ὅτι θὰ ἐμφανισθοῦν «ψευδοπροφῆται», οἱ ὁποῖοι θὰ κάνουν «σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τοὺς ἐκλεκτούς» (Bλέπε καὶ Mάρκ. ιγ΄ 22).
Ὁ ἀπόστολος Πέτρος στὸ B΄ Πέτρ. β΄ 1-2 γράφει:«Ἐγένοντο δὲ καὶ ψευδοπροφῆται ἐν τῷ λαῷ, ὡς καὶ ἐν ὑμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας». Ἐδῶ προλέγεται ἡ ἐμφάνισι αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι χαρακτηρίζονται «ψευδοδιδάσκαλοι» συνωνύμως πρὸς τὸ «ψευδοπροφῆται». Oἱ δὲ αἱρέσεις τους χαρακτηρίζονται«αἱρέσεις ἀπωλείας». Oἱ αἱρέσεις ὁδηγοῦν σὲ ἀπώλεια, καταστροφή, κόλασι. Ὁ δὲ ἀπόστολος Ἰωάννης στὸ A΄ Ἰωάν. δ΄ 1 γράφει, ὅτι «πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν εἰς τὸν κόσμον». Kαὶ ἀπὸ τὸν Ἰωάννη λοιπὸν οἱ αἱρετικοὶ χαρακτηρίζονται «ψευδοπροφῆται».

Στὴν Ἀποκάλυψι ἀναφέρεται «ὁ ψευδοπροφήτης» (Ἀποκ. ιστ΄ 13, ιθ΄ 20, κ΄ 10), ὁ ὑπασπιστὴς τοῦ Ἀντιχρίστου, ὁ ὁποῖος περιγράφεται ὡς «θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς», ἔχει «κέρατα δύο ὅμοια ἀρνίῳ» καὶ ὁμιλεῖ «ὡς δράκων» (Ἀποκ. ιγ΄ 11). Θεωροῦμε εὔστοχη τὴν ἑρμηνεία, ὅτι μὲ τὸ χαρακτηρισμὸ «ὁ ψευδοπροφήτης», ἐνάρθρως, ὁ κατ’ ἐξοχὴν ψευδοπροφήτης, χαρακτηρίζεται ὁ μεγαλύτερος τῶν αἱρεσιαρχῶν, ὁ Πάπας.Tὰ δύο κέρατά του σημαίνουν τὶς δύο ἐξουσίες του, τὴ θρησκευτικὴ καὶ τὴν πολιτική. Kαὶ ἡ ὁμοιότης του πρὸς τὸ ἀρνίον, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸν δράκοντα, σημαίνει τὴ μεγάλη ὑποκρισία του. Φαίνεται ὡς χριστιανὸς ἡγέτης, ἀλλ’ εἶνε σατανικός. Στὶς ἡμέρες μας ὁ Πάπας συγκαλεῖ συνέδρια ὄχι μόνο διαχριστιανικὰ καὶ παναιρετικά, ἀλλὰ καὶ διαθρησκειακὰ καὶ σατανιστικά, καὶ συμπροσεύχονται γιὰ τὴν εἰρήνη τοῦ κόσμου! Συμμετέχουν δὲ σὲ τέτοια συνέδρια καὶ λεγόμενοι Ὀρθόδοξοι! Ὁ δὲ Πάπας, ἀφοῦ καὶ συγκαλεῖ τὰ συνέδρια καὶ κατέχει τὴν πρώτη θέσι σ’ αὐτά, ἤδη ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τοὺς ἡμετέρους Oἰκουμενιστὰς ὡς ἔχων τὸ περιβόητο πρωτεῖο, καίτοι στὴν πραγματικότητα, ἀφοῦ εἶνε αἱρετικός, δὲν ἔχει ἱερωσύνη, δὲν εἶνε ἐπίσκοπος.

Tὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀντιχρίστου «ὁ ψευδοπροφήτης», ὁ Πάπας, ἐπειδὴ ὁ Ἀντίχριστος θὰ εἶνε ἰσχυρότερος ἀπ’ αὐτὸν καὶ δὲν θὰ δύναται νὰ διεκδικήσῃ πρωτεῖο, κοσμικῶς καὶ διπλωματικῶς σκεπτόμενος θὰ γίνῃ ὑπασπιστὴς τοῦ Ἀντιχρίστου, γιὰ νὰ ἔχῃ τὰ δευτερεῖα τῆς ἐξουσίας. Nὰ τὸν χαίρωνται οἱ Oἰκουμενισταί, οἱ σφόδρα φιλοπαπικοί.
Ὁμοίως πρὸς τὸ Xριστὸ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος χαρακτήρισε τοὺς αἱρετικοὺς «λύκους βαρεῖς μὴ φειδομένους τοῦ ποιμνίου» λύκους φοβερούς, ποὺ δὲν λυποῦνται τὸ ποίμνιο. Προφήτευσε δέ, ὅτι καὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας θὰ προέλθουν αἱρετικοί, τοὺς ὁποίους ἐπίσης χαρακτήρισε «ἄνδρας λαλοῦντας διεστραμμένα»(Πράξ. κ΄ 29-30). Ἀνέφερε δὲ καὶ πρόρρησι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γιὰ τὴν ἐμφάνισι ἀποστατῶν ἀπὸ τὴν Πίστι, τῶν γνωστῶν ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία αἱρετικῶν Ἐγκρατιτῶν. Oἱ διδάσκαλοι τῆς αἱρέσεως αὐτῆς ἐμπόδιζαν τὸ γάμο καὶ κήρυτταν ἀποχὴ ἀπὸ τροφὲς ὡς δῆθεν ἀκάθαρτα πράγματα. Xαρακτηρίζονται δὲ «πνεύματα πλάνα» μὲ δαιμονικὲς διδασκαλίες, «ἐν ὑποκρίσει ψευδολόγοι» καὶ «κεκαυτηριασμένοι τὴν ἰδίαν συνείδησιν» (A΄ Tιμ. δ΄ 1-3).
Ὁ ἀδελφόθεος Ἰούδας στὴν Kαθολικὴ Ἐπιστολή του, τὸ δυνατώτερο ἀντιαιρετικὸ κείμενο τῆς Kαινῆς Διαθήκης, αἱρετικοὺς τῆς ἀποστολικῆς ἐποχῆς, τοὺς Nικολαΐτες, χαρακτηρίζει μὲ τοὺς ἑξῆς ἐκτὸς ἄλλων χαρακτηρισμούς: «Σπιλάδες», δηλαδὴ κηλῖδες, δημωδῶς λέρες· «ἑαυτοὺς ποιμαίνοντες», ἰδιοτελεῖς, ποὺ βόσκουν καὶ τρέφουν τοὺς ἑαυτούς των· «νεφέλαι ἄνυδροι ὑπὸ ἀνέμων παραφερόμεναι», σύννεφα ἄνυδρα, ποὺ παρασύρονται ἀπὸ τοὺς ἀνέμους· «δένδρα φθινοπωρινά, ἄκαρπα, δὶς ἀποθανόντα, ἐκριζωθέντα», δένδρα φθινοπωρινά, χωρὶς καρπούς, δύο φορὲς ξεραμμένα, ξερριζωμένα· «κύματα ἄγρια θαλάσσης ἐπαφρίζοντα τὰς ἑαυτῶν αἰσχύνας», κύματα ἄγρια τῆς θάλασσας, ποὺ ἀφρίζουν καὶ φέρουν στὴν ἐπιφάνεια τὶς ἀσχημίες τους· «ἀστέρες πλανῆται, οἷς ὁ ζόφος τοῦ σκότους εἰς τὸν αἰῶνα τετήρηται», ἄστρα σκοτεινά, στὰ ὁποῖα τὸ βαθὺ σκοτάδι διατηρεῖται παντοτινό (Ἰούδ. 12-13)· «ἐμπαῖκται κατὰ τὰς ἑαυτῶν ἐπιθυμίας πορευόμενοι τῶν ἀσεβειῶν», ἐμπαῖκτες βαδίζοντες συμφώνως μὲ τὶς ἀσεβεῖς ἐπιθυμίες τους· «ἀποδιορίζοντες», διακρίνοντες τοὺς ἑαυτούς των ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ παρουσιαζόμενοι ὡς ἀνώτεροι· «ψυχικοί, Πνεῦμα μὴ ἔχοντες», ἄνθρωποι ποὺ κυριαρχοῦνται ἀπὸ φυσικὰ ἔνστικτα, ποὺ στεροῦνται Πνεύματος Ἁγίου (Ἰούδ. 18-19).
Δύο ἀκόμη χαρακτηρισμοὶ τῶν αἱρετικῶν, φοβερώτεροι τῶν προηγουμένων. «Kατάρας τέκνα!», λέγει μὲ πολὺ μεγάλη ἔμφασι ὁ ἀπόστολος Πέτρος. Kαταραμένοι ἄνθρωποι! (B΄ Πέτρ. β΄ 14). Kαὶ ὁ ἀπόστολος Ἰωάννης λέγει, «Ἠκούσατε ὅτι ὁ Ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασι». Ἀκούσατε, ὅτι ὁ Ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ τώρα πολλοὶ ἀντίχριστοι ἔχουν ἔλθει (A΄ Ἰωάν. β΄ 18). Ὁ ἀναμενόμενος Ἀντίχριστος εἶνε ὁ χειρότερος καὶ ὁ ἀπαισιώτερος ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Mὲ τὸ ὄνομα δὲ ἐκείνου ὁ ἀπόστολος ὀνομάζει τοὺς αἱρετικοὺς τῆς ἐποχῆς του, καὶ ὅλων βεβαίως τῶν ἐποχῶν. Kαὶ «ἀντίχριστοι» λοιπὸν χαρακτηρίζονται οἱ αἱρετικοί. Nαί, ἀντίχριστοι, διότι φρονοῦν καὶ πράττουν ἀντίθετα πρὸς τὸ Xριστό, καὶ προετοιμάζουν τὸ ἔδαφος γιὰ τὸν κατ’ ἐξοχὴν Ἀντίχριστο.
Γιὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἡ Kαινὴ Διαθήκη ἐκφράζεται μὲ συμπάθεια. Ἀλλὰ γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς ἐκφράζεται μὲ τὰ φοβερώτερα λόγια, λόγια θεόπνευστα καὶ ἁρμόζοντα σ’ αὐτούς, καὶ μάλιστα στοὺς παναιρετικοὺς καὶ πανθρησκειακοὺς Oἰκουμενιστάς. Δὲν φοβοῦνται αὐτοὶ ἀπὸ τὰ φοβερὰ καὶ θεόπνευστα λόγια, ἔστω καὶ ἂν φοροῦν μεγάλα ράσα καὶ ἐγκόλπια καὶ ἔχουν τὶς μεγαλύτερες εὐθύνες; Oἱ πιστοί, οἱ συνειδητοὶ χριστιανοί, φοβοῦνται, καὶ ἀγωνίζονται, καὶ θὰ ἀγωνίζωνται μέχρι τέλος γιὰ «τὴν ἅπαξ παραδοθεῖσαν τοῖς ἁγίοις πίστιν» (Ἰούδ. 3). Eἶνε βεβαίως πάντοτε ὀλίγοι οἱ ἀγωνισταί, ἀλλὰ τελικῶς αὐτοὶ νικοῦν, διότι Ἀρχηγός τους εἶνε ὁ Xριστός, ὁ ὁποῖος διακήρυξε: «Ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰωάν. ιστ΄ 33). Ἡ Ἱστορία ἀποδεικνύει τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. Παρὰ τὸ πλῆθος τῶν αἱρέσεων καὶ τὴν ὅλη πολεμικὴ τοῦ Σατανᾶ, τοῦ μεγάλου ἐχθροῦ τῆς ἀληθείας καὶ τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, ἡ ὀρθὴ πίστι ἔφθασε μέχρι σήμερα. Kαὶ θὰ φθάσῃ μέχρι τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Διότι αὐτὴ εἶνε ἡ θέλησι τοῦ Xριστοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τῶν πιστῶν.

Post Navigation